Lizzy Borden - Master of Disguise (1989)

Zeer acceptabel album van Lizzy Borden. Ik kende enkel Visual lies en die vond ik altijd meer dan aardig. Dit Master of disguise werd me door een kameraad aangeraden. En verrek, dit is absoluut de moeite waard. Het is een concept album (geloof ik) dus de nummers hebben onderling een binding. Althans, zo komt het op mij wel over. De stem van Lizzy is wat iel maar ik mag 'm graag horen. Past in ieder geval prima bij de melodieuze hardrock die wordt gespeeld. Bijna elk nummer is voorzien van een pakkend refrein, compleet met meerstemmige koortjes. Op die manier is het een logische opvolger van Visual lies, waarop de band ook al erg melodieus voor de dag komt.

Klopt, vielip, over het het (rock)leven on- en offstage en alles wat daar bij komt kijken. Tenminste, dat herinner ik me ervan, uit de tijd van de papieren Aardschok/MH...

Ik hou van deze plaat, al heb ik 'm een tijd niet meer gehoord.

Zo, dat was idd heel lang geleden. (Dik) prima plaat op zich, maar het sentiment leeft slechts sporadisch echt op. 'Never...' is zelfs een uitgesproken misser. Voor nu een hele ster eraf.

Een beetje een vreemd album van de Amerikaanse US metalband Lizzy Borden. Master Of Disguise herbergt enerzijds wel de gemakkelijk in het gehoor liggende metalsongs die we van Lizzy Borden gewend zijn, maar pakt ook grootser uit met allerlei Broadway-invloeden waardoor het lijkt alsof songs als Phantoms en Waiting On The Wind voor een musical gemaakt zijn.

Ergens denk ik dat na enkele bescheiden succesjes de band rondom de gebroeders Hayes hiermee inzette op groter succes. Grootse productie, veel tierelantijnen en een lange speelduur. Alleen geen groter label zoals menig collega die uit hetzelfde vaatje tapte (Vicious Rumors bijvoorbeeld). Hierna verdween de band ook van het toneel om pas met de eeuwwisseling weer eens van zich te laten horen. Maakt ook allemaal niet uit. Het blijft een heel amusant album die zich op het snijvlak van hardrock en metal ophoudt.