Chris Rea - Stony Road (2002)

Vreemd dat deze prima Chris Rea plaat nog niet aanwezig was tot op vandaag (hen hem toegevoegd) op MusicMeter.

Vind het een zeer geslaagd album. Misschien niet zo commericeel, en hits kwamen er zeker niet van, maar het is wel een fraaie collectie, vaak bluesy songs..

Met een Chris Rea in topform!

... en nog even mijn stem met een halfje verhoogd, van 4 nr. 4,5 !!!

ja deze is goed, prachtig persoonlijk album

Minder commercieel en dus gelijk ook een stuk rootsier, maar dat kan de pret niet drukken, dit heeft toch meer diepgang en zal de tand des tijds beter weerstaan.
Prima album.

****

gewoon één van de beste chris rea albums, maar naast deze enkele heb ik een jaar later ook de dubbel cd versie gekocht en die is nog beter , de stem is fantastisch en zeer bluesy nummers .

Naast de gewone CD en blijkbaar een dubbele versie, is er bij Bol.com en NLStore nog een Diamond Edit. De track list van deze laaste is echter niet vermeld.
Wat is het verschil van de Diamond Edit met de andere versies?

Elk jaar in december, zo ongeveer rond de tijd dat Sinterklaas ons land weer heeft verlaten, schallen de eerste kerstnummers uit de radio. Steevast kun je ervan uitgaan dat één van de eerste kerstnummers die je hoort "Driving Home for Christmas" van Chris Rea is. Bij Chris Rea had ik altijd het gevoel dat er iets niet klopte. Die stem en die slide gitaar pasten in mijn ogen niet bij het soort liedjes dat hij schreef en uitbracht.

Dit alles veranderde met het luisteren naar "Stony Road". Eindelijk had ik het gevoel dat de puzzelstukjes in elkaar vielen. Waarom nu wel, en voorheen niet? Chris Rea besloot eindelijk de plaat te maken die hij altijd al wilde maken, namelijk een bluesplaat. Hij werd hierbij geïnspireerd door zijn persoonlijke situatie. Bij Rea is kanker vastgesteld en gedurende die lijdensweg besloot hij tegen de wensen van zijn platenmaatschappij in een plaat te maken met muziek waar hij mee is opgegroeid. Om één keer te doen wat hij altijd had willen doen!

Deze bluesy en rootsy aanpak werkt uitstekend bij de schuurpapieren, doch warme stem van Chris Rea. Zijn venijnige en tegelijkertijd broeierige slide gitaarwerk maken het plaatje compleet. Hoe ironisch ook, maar ik moet toch keer op keer vaststellen dat persoonlijk leed vaak resulteert in de mooiste muziek. Ook Chris Rea weet zijn strijd tegen zijn ziekte op indringende, treffende, maar ook op gloedvolle wijze vast te leggen op "Stony Road".

Luisterend naar "When the Good Lord Talks to Jesus" krijg ik het gevoel dat Chris Rea zich een roepende in de woestijn voelt in zijn strijd tegen kanker, in de steek gelaten door iedereen:

See me moving without warning
Fast as my legs can run
And I''m hanging on a thin wire
Been that way since I was young
Only the good Lord got his reasons
For turning on his own son

Ook in het meeslepende "Easy Rider" voel je Chris Rea's pijn door merg en been gaan:

Well now come on easy rider
Turn this screaming fire
Down low
Yeah come on easy rider
Pull this pain
And let it go

Gelukkig heeft Chris Rea zijn ziekte het hoofd kunnen bieden. Volledig genezen zal hij helaas niet. Sinds "Stony Road" brengt Rea uitsluitend bluesgeoriënteerde muziek uit. Zijn concerten worden steeds schaarser en juist daarom vond ik het concert dat hij in maart 2010 gaf in de Heineken Music Hall te Amsterdam een gedenkwaardige om bij te wonen. Ondanks zijn zwakke gezondheid gaf hij een fenomenaal concert met vele momenten van kippenvel. Dus vergeet alle clichés over Chris Rea, en vergeet vooral "Driving Home for Christmas". Draai "Stony Road" en ontdek waar Rea's prachtige stem en gitaarwerk echt tot hun recht komen; in de blues!

Ronald5150, hier heb ik niets meer aan toe te voegen.

Ben een liefhebber van het oudere werk van Chris Rea. Deze CD toch maar eens gekocht. Had niet verwacht dat, ondanks dat ik geen bluesliefhebber ben, ik dit een zeer goede CD vind. Een verdiende 4,5 ster.

Ik heb Chris Rea juist leren kennen door zijn Road to Hell en de Blue Guitars. Juist, ik ben blues liefhebber. Ik ben iedere keer weer verbaasd over de diepgang van Rea's blues-werk.

Prachtige blues plaat van een gedreven Rea, die een goede stem heeft voor de blues, zonder er een pastiche van te maken. Ook zijn bluesgitaarspel is goed op dit album. Een verrassing voor mij.

the blues and nothing but the blues. Tja, ik ben er niet een heel grote fan van, wel van zijn oudere stijl muziek, voordat hij compleet in de blues ging.
Maar...toch geen verkeerd album, en natuurlijk zijn prachtige stem.

Auw.... deze doet soms echt pijn. Zo hoort blues te voelen en gespeeld te worden. Persoonlijk, intens en somber....

Prachtig persoonlijk album van Rea . Ik heb ook de versie met de 7 bonustracks . Beschouwende teksten van een man die op het randje balanceerde en daarna besloot zijn eigen weg te gaan qua stijl. Wat blijft is die heerlijke stem en dat fenomenale slide spel . Het is allemaal wat minder pop en meer blues gericht . Daar is niks mis mee want dat jasje past Rea perfect . Een dikke 5 sterren voor deze kraker .

Ik heb dan weer een versie met 1 cd (zonder de 7 bonustracks) maar met een bonus-dvd. (documentaire/live)

Ik vind het maar irritant, die verschillende uitgaven.

Ik heb de dubbel cd versie, daar is mijn oordeel van 4,5 ster ook op gestoeld. Op de versie van Edel staat geen The Sun is Rising, één van mijn favorieten. Chris Rea is blues voor mij, zijn blues werk interesseert mij het meest, dubbel cd is het aanschaffen waard.