Anvil - Plugged in Permanent (1996)

Na Worth the Weigth en vijf jaar stilte, in de jaren negentig toen metal even ten dode opgeschreven leek te zijn, verscheen Plugged in Permanent.

Anvil is op dit album vooral snel en hard. Wat minder melodieus dan in de jaren tachtig. Maar wel vertrouwd aanwezig, het vele vuurwerk op gitaar en drums.

Geen commercieel succesverhaal, het verhaal van Anvil. Maar daarom niet minder de moeite.

Fantastische come-back uit de jaren'90,anvil op zijn best na albums als:strength of steel,worth the weight,formidabele riffs,inventief en ingewikkelde prachtige teckniek van lips/ivan hurd(die hiermee laat horen als kleine leerling,dat die zijn mannetje kan staan).

juwelen van nummers uit de dodelijke zelfspot van lips/reiner,meedogenloos,geweld-dadig,(het nummer:racial hostility,pracht-tekst:i'm getting sick of the news,
how many blacks are in jail,how can we help but fail,
dont tell me that we cant make it right,
why should we have to fear the night...

i'get disgusted by things people say,
take your hatred and go away...

love to hate,hate to love,racial hostility.

Een band die strak van leer trekt en de zware contouren onder je magere gezicht vol leed gladtrekt.
Briljant,smokin green,de terminale observaties van euthanasie,wanhoop,anaesthesia's/verkeerde-ss-artsen/kamp- beulen als,
'doctor kevorkian,guilty-)-(gaat over barter plea/the verdicts say's your guilty,guilty,guilty,the jury finds your guilty,guilty,guilty....)...nu op adem-pauze komen,peter r.bellen(is joran,nou schuldig of niet)?...guilty,guilty...|||

Eerlijk is eerlijk, je herkent hier nauwelijks Anvil in want wat een verschil met de jaren tachtig albums, veel harder, veel sneller en een haast onherkenbare Lips op zang. De nummers zijn langer, de teksten zijn ernstiger, Anvil dendert als een sneltrein voort. Duh? Anvil en ernstige teksten? Bij Destined for Doom en Guilty wordt het gaspedaal gelost.

Geweldig nummer vind ik Smokin' Green en spetterend zijn de drums en de gitaarsolo's, hersenen uitschakelen en volle gas geven, dit gaat vooruit als mijn auto in de zomervakantie op weg naar de Alpen. Het is een plaat die je wellicht snel zult beu geraken, maar nu en dan eens afspelen levert wel plezier op en maakt het hoofdje lekker leeg. Voorlopig bevalt deze mij reuze. O ja, leve de vijfenveertig minuten!