Faster Pussycat - Faster Pussycat (1987)

Sterk debuut van deze viespeuken, vooral Bathroom Wall en Don't Change That Song staan nog als een huis. Stukken sterker en geloofwaardiger dan andere bands in dit genre zoals Poison, Tigertailz of Pretty Boy Floyd.

Prima album van deze LA-sleazers. Het is allemaal niet bijster origineel, maar alle 10 nummers zijn ontzettend lekker en swingen als een tiet.

Inderdaad lekker vettige sleaze rock 'n' roll uit de 80ies, simpel maar effectief met catchy refreinen.

Weinig overtuigende sleazeplaat met ondermaatse productie...

Ondermaatse productie? Dat vind ik een beetje overdreven. Goed, de plaat heeft niet zo'n vette productie als sommige tijdgenoten, maar dat maakt het niet gelijk overdreven slecht.
Niets nieuws, maar gewoon weer vermakelijk voor de liefhebbers van het genre.

Dit debuutalbum van Faster Pussycat was geen straf om te beluisteren, maar wist me ook niet dusdanig te overtuigen dat ik verwacht het nog heel vaak te gaan horen. Het album begint sterk met Don't Change That Song en Bathroom Wall, en dat zijn ook meteen de hoogtepunten. De zang doet me denken aan D.A.D., behalve dat het in Taime Downe's geval nogal geforceerd overkomt, alsof hij een trucje uithaalt om op te vallen.
Gelukkig is het album relatief kort, zodat er geen moment komt dat het album begint te vervelen, of de zanger me de keel uit gaat hangen. Misschien is dit soort sleaze het leukst als je erbij was in de jaren '80, voordat het fout/gedateerd werd.

In de mid-/end eighties was buizen helemaal into the sleaze/glam rock scene. Rudimentaire overblijfselen zijn daar anno 2016 nog steeds van aanwezig.
Elk concert werd bezocht. Ging toen ook bij concerten vaak met groupies om, zij waren een coole vaste kern die overal op dook [..]. Met Brett Michaels wel eens op stap geweest, in Amsterdam.
Anyway: zo kon het gebeuren dat ik deze band uiteraard live gezien heb tijdens hun concert in Paradiso.
Samen met die andere band toen.., met bandleden die toen in de achteraf legendarische klassieke bezetting de podia onveilig maakten en luisterden naar illustere namen als Steven, Duff, Izzy, Axl en Slash..
In dit nummer overigens refereert (de dronken en stonede) Axl nog even aan die eigenlijk enige echte sleaze-/glamband die er ooit is geweest.
Het concert van Faster Pussycat was beroerd, die lui waren nog veel meer in kennelijke staat.
Maar fun was het wel.

buizen, de afgelopen weken heb ik enigszins geprobeerd mijn sleaze/glamachterstand in te halen. Ik ken, behalve dit album, wat muziek van Michael Monroe, LA Guns, Ratt, Mötley Crue, en dit album. En uiteraard Guns n' Roses. Qua Hanoi Rocks ben ik nooit verder gekomen dan Bangkok Shocks... en daar vond ik niet veel aan. Poison heb ik me nooit aan durven wagen.
Zijn er andere albums die je me aan zou kunnen raden?

Probeer eens wat het in eigen land ooit was, bijv. met Sleeze Beeze's Screwed, Blued & Tattooed. Met die Chris van Jaarsveld z'n 'scene' ging ik toen ook wel om.
Benieuwd wat je er van vindt, wizard.

Zal tzt iets posten bij het album. Dank, buizen!

Vain - No Respect is zeker een aanrader.

Dit lees ik nu pas. Over dat 'voordat' het 'fout/gedateerd' werd: het was toen ook al fout om fan van genoemde bands te zijn. Je was dan een 'poser' in de ogen van de heersende metalscenes. Besmuikt, schamper en meesmuilend werd er over ons gedaan. In bijv. L.A. was het mateloos populair maar dergelijk uiterlijk vertoon (en daarom meteen ook maar vermeend niet goed kunnen spelen, als muzikant - maar luister maar eens naar Warren Dermatini van Ratt ) werd in Europa - en Nederland zeker - zeker niet gewaardeerd.
Daarom waren er ook nog geen honderd man bij Guns & Roses en Faster Pussycat.
Later is er wel enige waardering voor bepaalde bands uit het genre gekomen (maar een band als Poison is in Nederland nooit serieus genomen).
En nu betalen mensen straks 120,- voor een kaartje om naar een soort Las Vegas - uitvoering van G&R te kijken.

PS:
Voor steengoede hedendaagse sleazerock tip ik jou graag nog even Hardcore Superstar , wizard. Uit Zweden.
Vorig jaar traden ze nog op in Dusseldorf. Het volledige concert staat op youtube.
The spirit was high and buizen was erby.

Eventueel is er altijd nog het topic:
Genres >> Rock >> Glamrock

Voor tips, concert- en albumluisterervaringen.

Zowel Vain als Hardcore Superstar zijn genoteerd
Afgaand op wikipedia was mijn indruk dat glam en sleaze eind jaren '80 veel populairder was dan alle andere metalstromingen bij elkaar...maar als ik buizens bericht zo lees, klopt dat toch niet helemaal. Misschien was het meer een Amerikaans iets?

Wij hebben elkaar dan vast wel even gezien, niet dat ik een groupie was, maar ook ik was bij Guns 'N Roses in Paradiso, waar maar 67 man was, geloof ik. Ik had de EP al in bezit toen deze uitkwam.

Dit album in de Rock Candy heruitgave onlangs nog aangeschaft, samen met de eerste twee van L.A. Guns.

Faster Pussycat anno nu "its only rock and roll"
Faster Pussycat - Bathroom Wall - YouTube

Cool, Von Helsing, dat jij er ook was. Ja dan moeten we elkaar gezien hebben. Ben jij dat op je 'profielfoto'? Of een foto van een 'bekend' iemand, een artiest? Of is het zomaar een foto? Anyway kan me je niet herinneren.
Axl Rose heeft volgens mij ooit nog in L.A. Guns gezeten.
Aan die opname van Faster Pussycat kun je zien wat drank en drugs kunnen doen, man man.
Iemand als Michael Monroe (net zo oud als Axl Rose) is ook wel een tijdje verslaafd geweest, wie niet in die tijd, maar hij en z'n band hebben dat soort grappen al vele jaren afgezworen en hij gaat bewust om met z'n gezondheid om on stage fit te kunnen zijn.
Stephen Pearcy (Ratt) hoef je ook niet meer live te zien tegenwoordig, wat een aftakeling.
Glamockers boven de 50:
Stephen Pearcy (2014)
Axl Rose (2014)
Michael Monroe (2014)

Ja, dat was een Amerikaans iets. In Nederland was het genre absoluut niet populair (zie eerder bericht). Kan me nog herinneren dat we naar een concert van Motley Crue gingen in Duitsland, voor duizenden fans. In Nederland traden ze toen niet eens op, zouden ze het wel hebben gedaan dan kwam er misschien een paar honderd man op af, hooguit. Later ben ik Motley Crue ook een k*tband gaan vinden overigens. Laatst deed hun farewell tour Dusseldorf aan, ben niet eens gegaan, sprak bij Motorhead toen wel een oudere dame die - een week eerder ofzo - wel naar MC was geweest en die vond het dan weer fantastisch (boel theater ook)
Hanoi Rocks heeft wel eens in Paradiso opgetreden maar daarover las ik eens dat 'band en publiek elkaar niet begrepen' o.i.d., zal nog wel eens zoeken naar die passage daarover.

Ik heb dit album onlangs op lp besteld. Ben benieuwd! Ik vond ze in hun topdagen nooit heel interessant. Waarschijnlijk omdat er toen een overkill aan dat soort bands was en je (ik althans) geen geld had om álles in huis te halen. Hun album met House of pain erop vind ik trouwens ook een topper!

En even inhaken op de discussie over 'de scene'; dat die in (met name) Nederland nooit echt poot aan de grond kreeg kwam voor een groot deel ook door de Aardschok. Die werd in metal kringen (heel) veel gelezen en alles wat erin stond werd als heilig verklaard. En laat die nou net een bloed hekel hebben in die tijd aan (bijna) alles wat uit LA kwam! Een band als Motley Crue (helden!) werd steevast met de grond gelijk gemaakt. Alles werd aangegrepen om ze (maar eigenlijk het hele genre) belachelijk te maken. Ik heb nog stapels oude Aardschokken uit die tijd en soms lees ik dingen terug en krijg ik spontaan de slappe lach. Het is allemaal persoonlijke afkeer die eraf druipt. En ondertussen een band als AC/DC maar ophemelen! Over matig gesproken. Later veranderde dat beeld in Aardschok overigens wel wat meer in het voordeel van de hairscene. Toen bleek dat bands als Cinderella, Great White, Tyketto en Guns 'n Roses (om er maar eens een paar te noemen) toch eigenlijk best wel goed konden spelen.

Sleeze Beez is trouwens zeker aan te raden! Al hun albums, op het debuut na wellicht, zijn de moeite waard vind ik. En Buizen; volgens mij werd Poison hier in NL meer gedigged dan Crue. Kan me nog herinneren dat ze deel uitmaakten van de Monsters of Rock karavaan en in Utrecht speelden. Werd niet met de grond gelijk gemaakt in de pers kan ik me heugen.

Had ik al gezegd dat "Faster Pussycat" in ieder geval wel een ontzettend coole naam is voor een (glamrock-/sleazerock)band? Bij deze.

Klopt wat jij zegt, vielip over de invloed van het blaadje Aardschok. Maar het ergste daarin is natuurlijk nog het kuddegedrag van de lezers. Dat is heden ten dage iets maar niet wezenlijk veranderd.
Dat mensen niet meer op eigen smaak en interesse etc. afgaan maar op wat 'deskundigen' schrijven.

Over Mötley Crüe wil ik nog wel een en ander kwijt, maar dat zal dan in het glamrocktopic zijn, waar wat mij betreft ook sleazerock in kan besproken want daar is helemaal geen topic over.

Ja verschrikkelijk! Alles loopt maar achter de meute aan. Als het maar safe en veilig is...

Ja, inderdaad. En erg leuk om hier wat achtergronden te lezen over een tijd waarin ik de luiers aan het ontgroeien was.

(de mijne, de Aardschokken, die allereerste in groen en oranje en wit, zijn op een of andere manier verdwenen. Maar dat was echt de tijd van de opkomst van de NWOBHM en later de thrashmetal, in Nederland.
Internet had je toen nog niet.
Mobieltjes? ja, in de science fiction films.
We 'correspondeerden' nog echt met brieven, met mede metalheads all over the world.
Ik typte lijstjes uit. En handelde in live-opnamen van hardrock- en metalbands (VHS).
Ach, die goede oude jaren '80.
We waren jong en konden de wereld aan en alles was voor het eerst en je barstte van de nieuwsgierigheid naar meer. Niets was ons te dol.

De jeugd van tegenwoordig heeft daar allemaal geen weet van.).

Zó oud heb ik ze niet liggen Ik haakte zo omstreeks 1986, de Europe en Bon Jovi tijd zeg maar, aan. En inderdaad, ook middels advertenties in de bladen heb ik stapels tapes en vhs banden eerst gekocht en later aan het ruilen geslagen. Geweldige tijden!! Toen leefde je echt nog helemaal toe naar een datum dat iets in de winkel lag. Of dat de postbode aan de deur kwam met een pakketje. En owee als de beste man een dag te laat het bestelde spul pas kwam brengen!

Een vermakelijk glam album waarbij de eerste twee nummers wel het beste zijn. Verder heeft de zanger een prima stem en kan je de hele plaat wel lekker meezingen.

Ik heb deze lp inmiddels bij de 'te koop' stapel gelegd. Van alle soortgelijke bands vind ik dit toch duidelijk tot de B-categorie horen. Nummers als Bathroom wall, Don't change that song en Cathouse (naar de befaamde nightclub op de strip) zijn in wezen prima maar een heel album lang wordt lastig voor me. De productie vind ik daarin ook niet mee helpen. De zanger vind ik ook vermoeiend op den duur. Nee, dan ken ik veel betere bands in dit genre.