Nicole Willis & The Soul Investigators - Tortured Soul (2013)

Het zijn niet meer dezelfde tijden. Toen dit ensemble zijn debuut maakte zaten ze middenin de beweging die vervlogen soultijden deden herleven. Hell, ze waren er al bij nog voor Back to Black de rage definitief ontketende. Geen meelopers dus, deze Finnen, maar kenners en liefhebbers van het eerste uur. Met momenten wisten ze zelfs een gouden combinatie als Sharon Jones & The Dap-Kings het nakijken te geven. Want vernieuwend waren ook zij niet natuurlijk, maar over hoe een fatsoenlijke nummer ineen te steken kon je hen maar weinig leren. En met een eigenzinnige zangeres en een speels strak spel staat Keep Reachin’ Up daarom vandaag nog steeds stevig op zijn benen.

Je zal het dus maar hebben: jarenlang aan een opvolger werken om dan te ontdekken dat het te laat is. De hanen kraaien niet meer, de beweging is grotendeels gaan liggen, wachtend op een volgende flashback. En is het dan werkelijk de uitgedoofde hype die ons niet meer wild kan maken voor de nieuwe Nicole Willis & The Soul Investigators? Dan toch slaaf van de mode? Nochtans is soul altijd soul geweest en zal het altijd soul blijven, onze soul, ons geliefkoosde soul. Soul, soul, soul. Het is simpel, Tortured Soul is gewoonweg minder opwindend dan wat er enkele jaren geleden werd gemaakt, en niet enkel door Nicole Willis & Co. Hun spel zit nog steeds knap in elkaar en Nicole, hoewel minder levendig, blijft een uitstekende zangeres, maar daar mag het niet stoppen. Dit album heeft nood aan enkele overtuigende nummers, die de passie weer kunnen doen opflakkeren. Het gaat soms nodeloos lang door of ontploft niet snel/intens genoeg. Mooie melodieën en leuke muzikale vondsten te over, al weten ze elkaar zelden te vinden om een waar statement neer te zetten. Tortured Soul is dus niet helemaal het scenario met de uit het oog verloren vriend waar het meteen weer mee klikt als was het gisteren. Het blijft eerder een aftasten van hoe beide partijen het weerzien ervaren. Een vriend, dat zeker, maar toch op voelbare afstand gekomen.

Al ligt het niet aan de tijden. Een aangenaam, vertrouwelijk gevoel en een verdienstelijke poging om een verloren draad weer op te pikken, maar ze weten ‘m niet helemaal meer tot op dezelfde hoogte te brengen.