Rorcal - Világvége (2013)

Zo, hier ben ik wel erg benieuwd naar, om eerlijk te zijn. 'Heliogabalus', de voorganger, is een erg ambitieuze plaat, eigenlijk één lang nummer van een dik uur, maar ik vond het destijds geen onverdeeld succes. Ik moet die nog maar 'ns luisteren, want ik heb er ook genoeg goeie dingen van onthouden.

Wat deze plaat betreft, ik denk dat de opener al eerder werd gereleased op een split. Dat numer ga ik alvast een keertje luisteren.

Edit: Hier te beluisteren. En het klinkt duivels goed. Met de nadruk op "duivels".

Hier heb ik ook erg veel zin in. Heliogabalus is geweldig, maar het is niet een album wat ik vaak opzet omdat het zo lang en ingrijpend is. Dit zijn allemaal weer wat kortere stukken. Er zijn inmiddels al 4 nummers te beluisteren, dat ga ik maar eens doen.

Op 28 februari zal hij als gratis download worden vrijgegeven op Bandcamp.

Die 4 nummers klinken heel erg goed, een stuk energieker dan Heliogabalus. Het zit vol heerlijk naargeestige black metal-riffs en gekrijs. Dit is inderdaad duivels goed.

De buren kwamen vragen of ik de poorten naar de hel had geopend, maar het was dit muziekstuk wat ik iets te hard had aanstaan.

Wat een herrie zeg, maar dit is wel de herrie waar ik erg warm van wordt! Mijn vriendenkring verklaard me wederom gestoord, hier hoef ik echt bij niemand mee aan te komen.

Wat is dit goed!

Hé, is de nieuwe Celeste toch al uit?

Hm, dit is dus echt, echt heftig. Wie z'n metal als een in razernij ontstoken ijzeren vuist frontaal in het gezicht wil, moet hier niet naar luisteren. Dat is ook heftig, maar op een andere manier. Rorcal mikt met 'Világvége' eerder op de maagstreek, en doet dat niet met de vuisten, maar middels het verderf zelve. De poorten naar de hel staan open, zegt Dr.Pat min of meer. Daar kan ik zeker inkomen.

Ik heb de release, nadat ik 'm had toegevoegd op de site, lang links laten liggen. Te lang, tot deze uit mijn gezichtsveld was verdwenen. Door één of ander luguber toeval, ben ik er toch aan toegekomen, en wat een angstaanjagende ervaring. Het is, net als voorganger 'Heliogabalus', bijzonder intens, maar ditmaal verpakt in kortere songs (hoewel het zeker geen Beatlessongs van 2 minuten zijn). En dat pakt veel beter uit.

Na één luisterbeurt moet je altijd oppassen met lyrisch zijn, maar ik durf toch te voorspellen dat deze in mijn eindejaarstop 10 zal komen te staan.

Hij is lekker duister, supervol van geluid, maar hier en daar ook heerlijk iel, voorbeeld het ijzingwekkende einde van 4. Het is zeker geen lomp gerag. Komt voor mij in de buurt van Abyssal's Denouement, alhoewel die echt wel veel sneller en bruter is. In deze zitten echt heerlijke stuwende en pakkende stukken in, draai hem best geregeld.

Ik ga in ieder geval eens kijken of ik 'm ergens kan bestellen, dan haal ik 'm gewoon in huis! Abyssal is dit jaar trouwens ook met een erg goeie plaat gekomen.

Wat een BOM! Groot verschil met het wat vermoeiende en slome Heliogabalus. Hier worden inderdaad de poorten naar de hel wagenwijd opengezet. Het gaat er erg hevig en 'evil' aan toe, maar nergens wordt het té. Straf.

Jaarlijstmateriaal, zeker en vast, maar ik vrees dat ik dat ondertussen al over meer dan 10 platen gezegd heb. En we zijn nog maar juni.

Het rijtje II - V - IV is het hoogtepunt van de plaat.

De Zwitserse vulkaan Rorcal barstte zo’n 3 jaar geleden uit z’n voegen met ‘Heliogabalus’, een wel erg ambitieus project. Een album van een dik uur, dat je kon opvatten als één lang nummer, over een veelbesproken, decadente Romeinse keizer. Alleraardigst, maar toch iets te groots opgezet, naar mijn mening. En dus niet over de gehele lijn geslaagd.

De opvolger, ‘Világvége’, is een ander paar mouwen. Hoewel ook erg hard, kruipt deze veel meer onder de huid. Ondanks het feit dat de plaat is opgedeeld in 8 hoofdstukken als het ware, voelt dit meestal aan als één lang nummer. De titel van het album staat synoniem voor Apocalyps, Armageddon. Het einde der tijden. Het is geen muziek om rustig op de achtergrond te spelen, onder het genot van een glaasje witte wijn en een zomers romannetje. Het is muziek die je onderdompelt in de onheilsvertelling die de Apocalyps is. Duivels, episch, ronduit angstaanjagend.

Wat meteen opvalt, is de naamgeving van de nummers. Romeinse cijfers, maar enkel opener en afsluiter komen overeen met hun Arabische soortgenoten. Geen idee wat hiermee bedoeld wordt, het is wel intrigerend. Dat zorgt ervoor dat je je automatisch gaat afvragen wat hier de zin van is, terwijl dat helemaal niet nodig is. Het enige dat nodig is tijdens het beluisteren van deze plaat, is zoveel mogelijk kippenvel op je armen te kweken. En de zwarte gal in je kolkende binnenste te laten zegevieren.

De cover van het album is lekker vaag en mistig. Voor mij vertaalt de cover de boodschap van het album op treffende wijze. Het einde der tijden is nabij, volgens de Zwitsers, en dat zal geen lachertje worden. Alles loopt kriskras door elkaar, chaos heerst weerom, het hele Zijn wordt één immense grijze zone.

De gitaren houden nauwelijks halt, en de vocalen razen maar door en door. Dit is in veel gevallen teveel van het goede, maar hier werkt het meer dan prima. ‘Világvége’ is als een wilde lynchjacht, en de luisteraar is het doelwit. Het einde van ‘V’, waarin een soort van bombastische operapassage weerklinkt, zorgt voor een beetje verpozing. Maar dan toch zeer relatief, en ook niet lang, want met ‘IV’ (inderdaad, ná ‘V’) begint alweer een monster van een song. De adrenaline die in ‘V’ wordt opgeslagen, komt hier in een dikke 3 minuten helemaal vrij. En zo voelt het als een vreemd soort verlossing. Het einde der tijden kan dus ook vanuit die hoek belicht worden. Dat trucje wordt overigens nog ‘ns toegepast bij het einde van ‘VII’. De plotse overgang van bombastisch operagezang naar heftige black metal houdt de luisteraar wakker.

In een bepaalde review, op het net te vinden, wordt het album afgedaan als “het zoveelst black / doom metal album over de Apocalyps. In mijn ogen is het dus toch wel wat meer. ‘VII’ is één van de strafste songs, met verrassend veel melodieus gitaarwerk, maar ook het logge, doomy karakter van een track als ‘D’. U merkt het, de titels maken het wat abstracter, maar laat dat de demonische pret niet bederven!

Rorcal is een Zwitserse band (geen Zweedse dus, zoals soms verkeerdelijk wordt aangehaald) die black en doom op een zeer geslaagde manier weet te combineren, en tot een hels geheel heeft gesmeed. Hun benadering van de subgenres is erg interessant, en komt bovenal ontzettend hard aan. Uitstekende plaat, dus.

4 sterren

Duidelijk omschreven, hopelijk dat er nog wat zieltjes mee worden gewonnen. Dat verdient dit album.