Great White - Can't Get There from Here (1999)

Eén van de beste, zo niet dé beste van Great White! Heerlijk relaxed album waarop je het vakmanschap kunt proeven. Erg afwisselend ook. Stevige rockers als Rollin' stoned, Ain't no shame, Gone to the dogs en Wooden Jesus maar ook de typische Great White bluesy ballads (Silent night, In the tradition en Siset Mary). Dit was een comeback album nadat ze jaren geen muziek hadden opgenomen. Wat mij betreft zéér geslaagd!!

Dit is eigenlijk niet een comeback... Deze plaat zou de laatste zijn toentertijd...

Misschien dat er daarom zo relaxed wordt gespeeld... Veel akoestische gitaartjes en Russell is echt heel goed bij stem... Het eerst volgende officiele studioalbum zal pas in 2007 verschijnen.

Hm is dat zo? Ik dacht toch echt dat het hun eerste album sinds jaaaaren was
Nou ja, maakt ook niet uit. Het is een geweldig album!

Ja, sedert 3 jaar... Maar dat valt toch wel mee?!? Na deze plaat zou het duren tot 2007, dat is pas een hiatus

Inderdaad...3 jaar is, zeker anno nu, niet heel erg lang tussen 2 albums.

Al met al, een lekker rootsy plaat. Minder bluesrock als Hooked en Psycho City, maar meer songgerichte korte rockers. Russell is zoals immer, weer lekker bij stem, en Kendall speelt de mooiste solo's...

Ik begin wat in herhaling te vallen met mijn waarderingen voor de albums van Great White, maar het niveau is dan ook zo solide dat dit niet anders kan. Wederom een sterk album met een geweldige productie en een lekkere afwisseling. De wisseling tussen het lekker nostalgisch klinkende Freedom Song en het rockende Gone to the Dogs is hier een geweldig voorbeeld van. Gewoon weer een erg fijn album van deze klasse band.

Kendall heeft ook zo'n geweldig mooi gitaargeluid. Echt zo'n gitarist die ook weet wanneer hij wel en niet de aandacht kn opeisen.

Zo wat een lekker plaatje is dit zeg. Had ze links laten liggen qua nieuwe muziek (tot nu) na Let It Rock, ook een lekkere plaat net als Sail Away, maar het vuur leek op die twee platen een beetje weg. Zowel uit de nummers als uit de sound. Klasse muziek nog steeds, maar het miste wat. Hier rockt de band weer flink, maar ook de bluesy kant is behouden, Russel zingt beter (en diverser) dan ooit, de licks en solo's zijn hier heerlijk aanwezig als immer eigenlijk. Net als The Beatles en Stones, die meer dan ooit zelfs.
"Gone To The Dogs" is een wat apart nummertje, bijna punky maar ook weer de bluesy en Beatles invloeden tegelijkertijd. Schudt je flink wakker, knalt er meteen genadeloos in. "Saint Lorraine" is een andere favoriet, zalig. De cd pas twee keer gehoord nu, gaat wel vaker aan kan ik je vertellen, het is misschien wat minder samenhangend dan eerdere klassiekers zoals Hooked en Psycho, maar het is een enthousiaste plaat, dat is ook wat waard. Het afsluitende "Hey Mister" is wel één van de fijnste nummers ook van de plaat voor mij.
Fijne cd, ik geniet ervan...

Ja dit is zeker een alleraardigst album. Tijd voor een vinyl release want die is er voor zover ik weet nooit geweest.