Low - Long Division (1995)

Met dank aan mr. Paalhaas die me met de haren bij de eerste twee Low-releases heeft gesleept. The Curtain Hits the Cast heeft heel wat intensieve luistersessies moeten doorstaan voordat het kwartje wilde vallen, en vanaf daar ben ik eigenlijk alleen maar vooruit gaan kijken naar de latere releases. Terwijl ik met I Could Live in Hope en deze Long Division toch heel wat verrekkeste moois gemist zou hebben had ik ze links laten liggen.

Dit album vind ik slechts een fractie minder dan hun debuut. Een aantal van de nummers klinkt vertrouwd, zoals Shame, See Through en de weergaloze opener Violence omdat ze die nummers vaak in live-optredens hebben gespeeld. Vooral de eerste helft van deze plaat is pure klasse, vanaf Turn zakt het een ietsepietsje in maar echt mindere songs staan er toch echt niet tussen. Kroonjuwelen vind ik Below & Above, See Through, Throw Out the Line en het meer dan schitterende Violence, één van mijn favoriete Low-songs aller tijden. Ruime 4*.

Een wat minder populair album van Low, maar dat is om geen reden. Below & Above is een werkelijk schitterend nummer.

De "moeilijke opvolger" gold ook voor Low. Een minder aansprekende plaat dan zowel de voorganger als de opvolger. Een paar hele mooie nummers maar ook net iets teveel songs die ongemerkt voorbijglijden.

Nee hoor, weer een hele sterke plaat, waarin alle songs bijdragen aan die echte Low-sfeer. Wel een paar hoogtepunten: ‘Violence’, ‘Shake’, maar vooral ‘See Through’ met die intense zang van Mimi Parker. Kippenvel