Ennio Morricone - La Migliore Offerta (2013)
Alternatieve titel: The Best Offer
mijn stem
5 stemmen
Italië
Score
Label: WMI
-
La Migliore Offerta (2:44)
-
Volti E Fantasmi (7:58)
-
Un Violino (1:53)
-
Nevrosi Fobica (2:59)
-
Sguardi Furtivi (1:37)
-
Cavea (2:13)
-
Cercarla E Non Trovarla (2:50)
-
Alla Villa (2:07)
-
Perduta (2:36)
-
Un Cancello (1:35)
-
Il Vuoto Dentro (1:42)
-
Le Vuote Stanze (5:03)
-
A Quattro Voci (2:15)
-
Inspiegabile (2:30)
-
Pareti Bianche (2:49)
-
Ritratti D'autore (2:08)
-
Senza Voce (1:47)
-
La Migliore Offerta (2:30)
-
Volti E Fantasmi (5:01)
Links
film (MovieMeter)
0
geplaatst: 10 februari 2013, 18:26 uur
Volti E Fantasmi is zonder twijfel een parel van jewelste!
YouTube - The Best Offer(la migliore offerta) "Volti e Fantasmi" - Ennio Morricone Soundtrack
Met de stemmen van Anna De Martini, Roberta Frighi en Edda Dell' Orso. Morricone heeft bij mijn weten sinds 1998 niet meer met Edda samengewerkt.
YouTube - The Best Offer(la migliore offerta) "Volti e Fantasmi" - Ennio Morricone Soundtrack
Met de stemmen van Anna De Martini, Roberta Frighi en Edda Dell' Orso. Morricone heeft bij mijn weten sinds 1998 niet meer met Edda samengewerkt.
0
Simon Smith (crew)
geplaatst: 11 februari 2013, 19:38 uur
Cool, Morricone doet altijd goed z'n best voor de films van Tornatore!
1
geplaatst: 17 oktober, 19:47 uur
De titelnummer van dit album is duidelijk een tweelingzus van Morricones Nummer Deborah’s Theme van de fantastische film Once Upon A Time In America van Sergio Leone.
Onvergetelijk is daarbij de scène waar de 12 jaar oude Deborah haar dans oefening doet waarbij Noodles stiekem vanachter een luikje naar haar kijkt en zij donders goed weet dat hij daar staat. Andere muziek maar daar gaat het niet om.
Als ik Deborah’s Theme hoor dan voel ik de volledige sfeer van die film. Die staat in mijn top 10. Maar die muziek van dat nummer doet mij ook terug gaan naar een bepaald verleden. En als ik dan dit titelnummer van dit album hoor (die ik zelfs net iets mooier vind) dan voel ik een bepaalde zeldzame magie die muziek mij geven kan. Een bepaalde vorm van melancholie met een licht trieste onderkant van dat het verleden voorbij is en alleen nog maar herinnerd kan worden.
En dan niet mijn eigen verleden maar juist dat van mijn ouders. Dat ze elkaar ooit ontmoet hebben in de jaren 50. Ze nog zo jong waren toen ze trouwden en een gezin begonnen ergens in Rotterdam, drie hoog achter. En dat ze hun leven rondom mijn broers en zus opgebouwd hebben daar ergens in de jaren 60-70. Onzeker, dapper, houdend van elkaar en van ons. Dat was hun geluk, hun leven, waar ze voor kozen. En dat voel ik nog ergens in deze muziek.
Mijn vader is al lang geleden overleden en mijn moeder woont nu ergens alleen in een soort aanleunwoning waar ze langzaam in de vergetelheid verder komt door de Alzheimer die haar steeds meer in zijn macht krijgt. En op een dag, hoop ik, dat ze weer mijn vader zal ontmoeten daar ergens waar ze misschien weer samen jong zijn en dan voor altijd daar mogen zijn. Hand in hand, misschien met hun kinderen weer klein en weer levend in dat bijzondere gezinnetje.
Dat voel ik in deze beide nummers. Van mij. Is dat de magie van muziek ? Of is dat mijn eigen wereld die ik soms voel met muziek. Mijn eigen film muziek die ik ingelast heb in mijn leven.. Ik denk dat laatste. En ik kan daar helemaal in verdwijnen…
Onvergetelijk is daarbij de scène waar de 12 jaar oude Deborah haar dans oefening doet waarbij Noodles stiekem vanachter een luikje naar haar kijkt en zij donders goed weet dat hij daar staat. Andere muziek maar daar gaat het niet om.
Als ik Deborah’s Theme hoor dan voel ik de volledige sfeer van die film. Die staat in mijn top 10. Maar die muziek van dat nummer doet mij ook terug gaan naar een bepaald verleden. En als ik dan dit titelnummer van dit album hoor (die ik zelfs net iets mooier vind) dan voel ik een bepaalde zeldzame magie die muziek mij geven kan. Een bepaalde vorm van melancholie met een licht trieste onderkant van dat het verleden voorbij is en alleen nog maar herinnerd kan worden.
En dan niet mijn eigen verleden maar juist dat van mijn ouders. Dat ze elkaar ooit ontmoet hebben in de jaren 50. Ze nog zo jong waren toen ze trouwden en een gezin begonnen ergens in Rotterdam, drie hoog achter. En dat ze hun leven rondom mijn broers en zus opgebouwd hebben daar ergens in de jaren 60-70. Onzeker, dapper, houdend van elkaar en van ons. Dat was hun geluk, hun leven, waar ze voor kozen. En dat voel ik nog ergens in deze muziek.
Mijn vader is al lang geleden overleden en mijn moeder woont nu ergens alleen in een soort aanleunwoning waar ze langzaam in de vergetelheid verder komt door de Alzheimer die haar steeds meer in zijn macht krijgt. En op een dag, hoop ik, dat ze weer mijn vader zal ontmoeten daar ergens waar ze misschien weer samen jong zijn en dan voor altijd daar mogen zijn. Hand in hand, misschien met hun kinderen weer klein en weer levend in dat bijzondere gezinnetje.
Dat voel ik in deze beide nummers. Van mij. Is dat de magie van muziek ? Of is dat mijn eigen wereld die ik soms voel met muziek. Mijn eigen film muziek die ik ingelast heb in mijn leven.. Ik denk dat laatste. En ik kan daar helemaal in verdwijnen…
1
geplaatst: 17 oktober, 20:02 uur
meneer schreef:
De titelnummer van dit album is duidelijk een tweelingzus van Morricones Nummer Deborah’s Theme van de fantastische film Once Upon A Time In America van Sergio Leone.
Onvergetelijk is daarbij de scène waar de 12 jaar oude Deborah haar dans oefening doet waarbij Noodles stiekem vanachter een luikje naar haar kijkt en zij donders goed weet dat hij daar staat. Andere muziek maar daar gaat het niet om.
Als ik Deborah’s Theme hoor dan voel ik de volledige sfeer van die film. Die staat in mijn top 10. Maar die muziek van dat nummer doet mij ook terug gaan naar een bepaald verleden. En als ik dan dit titelnummer van dit album hoor (die ik zelfs net iets mooier vind) dan voel ik een bepaalde zeldzame magie die muziek mij geven kan. Een bepaalde vorm van melancholie met een licht trieste onderkant van dat het verleden voorbij is en alleen nog maar herinnerd kan worden.
En dan niet mijn eigen verleden maar juist dat van mijn ouders. Dat ze elkaar ooit ontmoet hebben in de jaren 50. Ze nog zo jong waren toen ze trouwden en een gezin begonnen ergens in Rotterdam, drie hoog achter. En dat ze hun leven rondom mijn broers en zus opgebouwd hebben daar ergens in de jaren 60-70. Onzeker, dapper, houdend van elkaar en van ons. Dat was hun geluk, hun leven, waar ze voor kozen. En dat voel ik nog ergens in deze muziek.
Mijn vader is al lang geleden overleden en mijn moeder woont nu ergens alleen in een soort aanleunwoning waar ze langzaam in de vergetelheid verder komt door de Alzheimer die haar steeds meer in zijn macht krijgt. En op een dag, hoop ik, dat ze weer mijn vader zal ontmoeten daar ergens waar ze misschien weer samen jong zijn en dan voor altijd daar mogen zijn. Hand in hand, misschien met hun kinderen weer klein en weer levend in dat bijzondere gezinnetje.
Dat voel ik in deze beide nummers. Van mij. Is dat de magie van muziek ? Of is dat mijn eigen wereld die ik soms voel met muziek. Mijn eigen film muziek die ik ingelast heb in mijn leven.. Ik denk dat laatste. En ik kan daar helemaal in verdwijnen…
De titelnummer van dit album is duidelijk een tweelingzus van Morricones Nummer Deborah’s Theme van de fantastische film Once Upon A Time In America van Sergio Leone.
Onvergetelijk is daarbij de scène waar de 12 jaar oude Deborah haar dans oefening doet waarbij Noodles stiekem vanachter een luikje naar haar kijkt en zij donders goed weet dat hij daar staat. Andere muziek maar daar gaat het niet om.
Als ik Deborah’s Theme hoor dan voel ik de volledige sfeer van die film. Die staat in mijn top 10. Maar die muziek van dat nummer doet mij ook terug gaan naar een bepaald verleden. En als ik dan dit titelnummer van dit album hoor (die ik zelfs net iets mooier vind) dan voel ik een bepaalde zeldzame magie die muziek mij geven kan. Een bepaalde vorm van melancholie met een licht trieste onderkant van dat het verleden voorbij is en alleen nog maar herinnerd kan worden.
En dan niet mijn eigen verleden maar juist dat van mijn ouders. Dat ze elkaar ooit ontmoet hebben in de jaren 50. Ze nog zo jong waren toen ze trouwden en een gezin begonnen ergens in Rotterdam, drie hoog achter. En dat ze hun leven rondom mijn broers en zus opgebouwd hebben daar ergens in de jaren 60-70. Onzeker, dapper, houdend van elkaar en van ons. Dat was hun geluk, hun leven, waar ze voor kozen. En dat voel ik nog ergens in deze muziek.
Mijn vader is al lang geleden overleden en mijn moeder woont nu ergens alleen in een soort aanleunwoning waar ze langzaam in de vergetelheid verder komt door de Alzheimer die haar steeds meer in zijn macht krijgt. En op een dag, hoop ik, dat ze weer mijn vader zal ontmoeten daar ergens waar ze misschien weer samen jong zijn en dan voor altijd daar mogen zijn. Hand in hand, misschien met hun kinderen weer klein en weer levend in dat bijzondere gezinnetje.
Dat voel ik in deze beide nummers. Van mij. Is dat de magie van muziek ? Of is dat mijn eigen wereld die ik soms voel met muziek. Mijn eigen film muziek die ik ingelast heb in mijn leven.. Ik denk dat laatste. En ik kan daar helemaal in verdwijnen…
Het zijn vaak mooie persoonlijke verhaaltjes die je hier typt, ik snap ook helemaal dat muziek dat met je doet, vooral Ennio Morricone...
* denotes required fields.
* denotes required fields.