Hawkwind - The Chronicle of the Black Sword (1985)

Echt zo slecht niet, dit space-concept-plaatje.

Lekkere solo's van Huw Lloyd-Langton en veel fijne synth-effectjes.
De drums zitten goed in de mix en het geheel rockt als een beest.
Brock is lekker bij stem en is zelfs een beetje bezwerend wat goed past bij een verhaal.

Voor mensen die me niet geloven, luister eens naar Zarozinia of Sleep of a Thousand Tears. Subliem gewoon.

Waar het over gaat, het verhaal, heb ik geen idee.

Het verhaal is ontleend aan Michael Moorcock's Elric's avonturen.

Niet helemaal overtuigend voor mij, ik durf het woord "gedateerd" in de mond te nemen. Er zijn er betere, maar ook véél slechtere...

Eigenlijk is deze plaat een beetje een return-to-form. Na wat wisselvallige platen onder de naam Hawkwind, Church of Hawkwind en soloprojecten, besloot Brock toch maar weer om met volledige rockband een plaat te gaan maken. De line-up is niet eens zo heel verrassend, want Brock heeft Harvey Bainbridge en Huw Lloyd Langton al wat langer om zich heen. Nieuwe bassist (Bainbridge wordt de toetsenist) is de jonge Alan Davey, die al in 1984 bij de band kwam. Op zijn beurt introduceert Davey drummer Danny Thompson bij de band, waarbij de band weer een rock-kwintet is.

De samenwerking met Michael Moorcock wordt ook weer opgestart en ditmaal baseert de band haar muziek en teksten op de avonturen van Elric of Melniboné, waarvan ik 1 boek heb (met tekeningen van Rodney Matthews).

Muzikaal is het niet echt heel spannend. De songs zijn redelijk recht-toe-recht-aan hardrock met spacey synthesizer-swooshes (ditmaal van Bainbridge). Maar het werkt wonderwel. Echt heel erg trippy is het niet, maar het luistert heel lekker weg, en met de ogen dicht kun je je toch in andere werelden wanen. Verder is het toch vooral een hardrockplaat en het verbaast me eigenlijk dat het in die zin niet wat bekender is geworden. De krachtige drumslagen, makkelijke refreinen en vurige gitaarsolo's moet het hardrockpubliek toch wel moeten aanspreken. Maar aan de andere kant staan er ook wel 'vage' spacerocksongs op zoals 'Zarozinia'.

'Chronicle of the Black Sword' luidt een creatieve periode van de band waaruit een aantal goede platen het licht zien.Deze periode eindigt ergens ná 'Space Bandits' waarna de band in afgeslankte vorm meer en meer de electronische kant op gaat.