Harvey Summers - Feng Shui (1999)

Met een onbevooroordeelde houding gaan luisteren toen een kennis ooit een driedubbel c.d. afdankte omdat dit niet zijn ding was. Zelf verder dan dit deel niet gekomen, hoewel 'ie af en toe wel eens opstaat omdat het op een bepaalde manier wel aanspreekt. Een instrumentaal new-age/electronica album dat voor op de achtergrond best lekker is, deze Britse interpretatie van Chinese muziek. De langere nummers worden mooi op- en afgebouwd. Over de hele lengte genomen een hoog wegdwaalgehalte. Getokkel en gefluit ondersteund door degelijke ritmes die ook twintig jaar naar dato nog prima klinken. Soms echt wel tegen het randje van kitscherigheid / steriliteit / over the top aan (zoals China kan zijn), maar op andere momenten betoverend mooi. Ik meen terugkerend een koto te horen, maar omdat Feng Shui Chinees is zal het instrument wel een guzheng zijn. Het niveau van het vierde nummer ontstijgt het niveau van de rest van het album een beetje omdat er voorzichtig (vooral het tweede deel van het nummer) invloeden uit triphop, progrock en psychedelica geïntegreerd worden waardoor het allemaal iets meer body krijgt.