Paco de Lucía - Fuente y Caudal (1973)

De eerste wat serieuzere elpee van Paco met zijn 'hit' Entre Dos Aguas. Veel klassiek flamenco, mooi spel. Duidelijk een aanloopje naar het eerste meesterwerk Almoraima!

Met Entre Dos Aguas schokte De Lucia de flamencowereld, op deze 'rumba' liet hij zich immers begeleiden door een elektrische bas en conga's. Totaal not done in de traditionele flamenco waar enkel zang, een vorm van ritmisch geklop (meestal klappen in de handen), dans en gitaar toegestaan zijn. De flamenco-aficionados beschouwden dit als mismeestering van hun muziek, maar het brede publiek (met name een jongere generatie) kon dit duidelijk wel smaken want het werd denk ik zijn grootste hit. De plaat verkocht erg goed en betekende ook internationaal een doorbraak. Terecht, want zoals steeds neemt het technisch meesterschap van De Lucia (technisch gezien echt een van de beste gitaristen ooit) nooit de overhand en blijft hij spelen met enorm veel expressie en gevoel.

Voor een flamenco-leek zal Entre Dos Aguas maar weinig revolutionair aanvoelen,zo gigatisch groot is het verschil met de traditionele flamenco nu ook niet (de eerste keer dat ik het hoorde was ik me er niet eens van bewust dat dit geen traditionele flamenco zou zijn). Ook al omdat de begeleidende instrumenten mooi zijn versmolten met de gitaar en het gewoon een erg fijne en goed in het oor liggende compositie is. Zeker beste nummer op de plaat ook.

De resterende zeven nummers zijn allemaal wel traditonele flamenco, waarbij vooral de 'buleria' Cepa Andaluza eruit springt. Het is niet zijn beste plaat (er volgden later nog betere), maar wel zeker en vast de moeite om in huis te hebben.