Jim Jones - Harlem: Diary of a Summer (2005)

Denk ik dat ik al aardig wat slechte cd's heb gehoord, komt Jim Jones (weer) met een album op de proppen. Hij klinkt op elke track alsof 'ie dronken is, is de zwakste rapper uit The Diplomats (niet dat de anderen daaruit zo bijster goed zijn, maar dat ff terzijde), en dit album klinkt alsof het in een weekend is opgenomen. Enkele afgrijselijke voorbeelden zijn: 'J.I.M.M.Y.' (met een chipmunk stemmetje die elke 5 seconden Jimmy Jones piept) en 'Confront Ya Babe', waarin de hihats overuren maken (wat ze overigens wel vaker hebben tegenwoordig.. ik vind dat niet om aan te horen). Anyway, dit allen gecombineerd met de saaie, ongeïnspireerde flow van Jim Jones en guest appearances die weinig tot niets toevoegen. Het resultaat? 'Harlem: Diary of a Summer'.

Confront ya Babe: beste nummr ooit..

beetje overdreven misschien

^ Misschien wel ja.

Maar dit is op zich wel een grappig cdtje, niet bijster vernieuwend en ook niet bijster goed, wel lekker om af en toe op te chillen.

Een 2 voor de moeite.

Toch wel een hard album.

het enigste album die ik nog kan accepteren van hem . Dat nummer "J.i.m.m.y." had me al overtuigt maar veder zijn er nog best wat goeie nummers.

Hell Rell in Penintentiary Chances:

Two things i have never seen:
A U-F-O and a bitch i need.