De grote comeback van Holmes en meteen ook het meest controversiele album dat Wasp ooit zou opnemen. Het is een zwaar, modern en ontzettend donker album met zelfs een lichte industrial touch op momenten. (het gebruik van samples en een drum computer).
Op het eerste gehoor dus een complete stijlbreuk met de voorgaande albums. Maar niets is minder waar. Lawless slaagt erin om (in tegenstelling met bvb Blackaciddevil van Danzig) zijn eigen identiteit te behouden en Wasp naar de jaren '90 over te hemelen. Kill Fuck Die, My Tortured Eyes, Killahead en Wicked Love zijn toch gewoon heel erg Wasp. Hoe je het ook draait of keert.
De beste tracks zijn echter het venijnige en bittere Little Death of U, en de twee lange, donkere songs The Horror en Kill Your Pretty Face. De gemoedstoestand van zowel Holmes als Lawless is hierop duidelijk te horen (de heren hadden op dat moment in hun leven nogal te kampen met wat problemen) en dit maakt het album net zo sterk.
Inderdaad één van hun sterkste albums. De stijlwijziging stoort mij ook niet. Ergens vind ik het zelfs een beetje jammer dat ze niet verder gegaan zijn in die richting.
Het beste W.A.S.P. album!
Geen covers en buiten "Fetus" geen opvullers. Hierna ging W.A.S.P. weer platen maken zoals Blackie dacht dat ze moesten klinken, maar van mij hoefde dat zeker niet! Keihard album met drumcomputers en daar heb ik niks tegen, want wat zijn ze effectief!
Slechtste WASP album met afstand!! Wat de heren bezielde om met dit aan te moeten komen weet ik niet maar dat het slecht uitpakt weet ik wel! Dit wil ik helemaal niet horen van WASP!
De nummers klinken op het live album wat is opgenomen tijdens de aansluitende tour nog enigszins acceptabel maar toch...
Het enige positieve wat ik erover kan zeggen is dat ze de moed hadden om een compleet andere weg in te slaan. Alleen is het dan jammer om te moeten constateren dat het een doodlopende steeg bleek te zijn...
Afgezien van het ultramoderne geluid is dit op en top W.A.S.P. vind ik. Killahead, Little Death of het titelnummer zijn toch behoorlijk vertrouwde krakers met de bekende sterke meebrulsecties. Hoogtepunt is het meeslepende ballade My Tortured Eyes. Lawless weet toch best wel emotie uit zijn strot te krijgen.
Het nieuwe geluid is misschien een beetje wennen, het klinkt meer industrieel, maar ook onmiskenbaar W.A.S.P. Vooral het begin is eigenlijk ijzersterk. De band is er toch in geslaagd een aantal meebrullers te produceren. Heerlijk ook die stem van Lawless.
Kijk, dit is er ook weer zo één. Bij uit komen vond ik het ten times nothing. Maar nu, jaren later, kan ik dit zomaar eens beter vinden. Dat heb ik met meer albums zo is gebleken. Dus deze binnenkort ook maar eens in de herkansing gooien. Wie weet