Charles Tolliver and His All Stars - Charles Tolliver and His All Stars (1968)

Ik heb 'm met een heel andere hoes, die van Strata-East wel te verstaan, maar dat maakt helemaal niks uit, de muziek is fantastisch. Het eerste album van trompettist Charles Tolliver als bandleider, met een werkelijke sterrencast om zich heen. Herbie Hancock op piano, Ron Carter op bass en Joe Chambers op drums. Daarnaast, helaas niet op alle nummers aanwezig, de onvolprezen Gary Bartz op de alt saxofoon. Right Now kennen we nog van Jackie McLean, waar Tolliver in de jaren hiervoor al veelvuldig mee samenwerkte, Paper Man is een bekende compositie die hierna veelvuldig is gecoverd en ook Repetition is een compositie die hier voor het eerst te horen is en later door Tolliver en Cowell in Music Inc. tot het standaard (live) repertoire zal behoren. Dit is wel even lekker thuiskomen. Erg sterk album dus.

Met: Charles Tolliver (trompet), Gary Bartz (altsaxofoon), Herbie Hancock (piano), Ron Carter (bas), Joe Chambers (drums)

Tsja met bovenstaande bezetting weet je eigenlijk al voldoende: dit moet eigenlijk wel goed zijn. En goed is het zeker, ik ben verre van teleurgesteld. Samen met Tony behoor ik tot het zeer selecte Mume clubje van liefhebbers van Charles Tolliver: misschien wel (op Musicmeter dan toch) de meest onderschatte trompettist die ik ken. Het heeft misschien iets te maken met zijn veel te kleine discografie, dan wel de meer obscure labels waar hij werk op uitbracht? Want Tolliver bracht zijn muziek uit op Black Lion, Polydor en Strata East terwijl bijvoorbeeld Freddie Hubbard contracten had bij Blue Note en CTI.... Afijn de obscure status heeft Tolliver in ieder geval zeker niet verdiend. Hij behoort tot mijn grote favorieten in het rijtje Clifford Brown, Miles Davis, Lee Morgan, Woody Shaw en... Charles Tolliver dan dus.

Dit is zijn debuut, en wat voor één. Het is bijzonder toegankelijk (hoewel echt onbeluisterbaar is Tolliver nooit geweest). Toch staat hij hier meer in de traditie dan bij Strata East. Maar van suffe voorspelbare bop is nergens sprake. Want stevig is de muziek wel en de composities staan als een huis. Alle composities klinken uitdagend en halen het beste uit de muzikanten. En dat levert hetzelfde op zoals een Lee Morgan dat ook deed in deze helft van de jaren '60: een toegankelijke maar niettemin spannende plaat. En wat een band mensen: Bartz is een uitstekende saxofonist, Hancock klinkt beter dan ooit, datzelfde geldt voor Ron Carter en Joe Chambers is zoals altijd een stevig fundament waar de rest van de muziek op rust. Hancock's solo's gaan in deze modale sferen automatisch richting een technisch en meer melodieus spel.

Net als Tony heb ook ik de nieuwe remaster op 'Pure Pleasure Records' of 'Strata East'. Deze plaat had nooit iets van doen met dat label maar Tolliver als producer uiteraard wel. Vandaar de keuze denk ik om deze op Strata East uit te brengen. Meneer Tolliver leeft nog steeds en met deze plaat Strata East officieel ook weer. Ter ere van deze reissue gaf Tolliver afgelopen maart een concert met Bartz, Vijay Iyer, Buster Williams en Lenny White.... in New York wel te verstaan. Ik zou toch bijna een ticket hebben geboekt!