Eloy - Silent Cries and Mighty Echoes (1979)

Muzikaal gezien een prima album, alleen....die zang. Soms lijkt het wel of je naar een aflevering van "Allo, Allo" luistert....... Een Duits Engels of Engels Duits, waar je de haren recht van overeind gaan staan.

Er is maar één manier om daar overheen te komen: luister álle albums van Eloy. Vroeger of later wen je eraan.

Ik moet zeggen dat ik dit uiteindelijk een van hun minder overtuigende albums vind. Het drijft wel héél erg op The Apocalypse (wat op zich ook een prima nummer is).

Ik zie dat ik hem op 3½* heb staan. Nou is dat op zich wel een sympathieke score naar een blijkbaar zo onbekende band, maar afijn, mijn naam is geen Hans Brouwer, dus ik maar er 3* van.

Weer zo'n mooi album van deze duitse band. En uiteraard weer met een mooie cover-art. Ik heb ge re-masterde versie. Klinkt hemels !!!

Niets zo veranderlijk als een mens. Inmiddels de waardering voor deze plaat weer aardig teruggevonden.

The apocalypse is nog wel steeds het magnum opus... die is dan ook wel heel magnum zullen we maar zeggen.

De beide bonustracks op de remaster zijn indertijd, als ik het wel heb, samen op single uitgebracht en stonden in het teken van een of ander tv-programma. Overbodig te stellen dat deze nummers niet helemaal bij de rest van de plaat passen.

Ik vind de overgang Astral Entrance-Master of Sensation fantastisch, weinig platen die zo knap beginnen. Tot en met Pilot to Paradise is dit zowat mijn ultieme plaat.
De Labore Solis brengt de "schwung" er wat uit, het klinkt niet mis maar het misstaat een beetje. Mighty Echoes is wat lang maar heeft een goed slot.
De 2 bonusnummers passen inderdaad niet bij de rest, spijtig dat Eloy als bonusnummers niet opteerde voor live-versies, maar er zijn misschien geen opnamen van deze nummers, want het was natuurlijk het laatste album met deze succesvolle line-up.
Ik vind dat die drummer Rosenthal veel maakte voor de Eloy-sound.
Het was voor zowel Eloy als hem een slechte keuze om uit elkaar te gaan.

Mooie soms op Pink Floyd lijkende Krautrock zoals ze dat toendertijd noemden.

Ken niet alle cd's van ze maarvan welke ik ken is dit wel de beste plaat.

Klasse plaat met uitmuntend spel.
De bassist, organist en drummer kunnen zich makkelijk topmuzikanten mogen noemen.

De zang van Bornemann vind ik niet meer dan charmant en het accent eveneens.
Snap de heisa niet.
De muziek is zo heerlijk dat zoiet futiels niet uit zo mogen/moeten maken.

De epische track The Apocalypse met de engelenzang, zweverige passages en heerlijke gitaar en synth solo's is gewoonweg zo subliem dat de plaat alleen al voor dat nummer verplichte aanaschaf betekent.

Inmiddels heb ik er toch een aantal maar dit blijft mooi en de bonusnummers al zijn het singles is wel het slechtste wat er op staat.
Zo zie je maar weer dat een best of wat dit niet is overigens niet altijd de singles moeten zijn.

Geweldig album. Behoort samen met de platen Planets en Time to Turn tot het magnum opus van de Krautrock. Het accent stoort niet (meer); alles went, ofschoon ik nooit heb begrepen dat ze niet gewoon in hun eigen taal zingen. Luister maar eens naar die andere geweldige Krautrockband Novalis en je hoort hoe mooi (zelfs) het Duits kan zijn.

In mijn ogen hun beste album. Meer albums geprobeerd, maar dit album vind ik qua nummers etc. het beste.

Dit luistert weg als een band die zich lekker vermaakt in haar eigen comfort zone. De zang blijft de achilleshiel, maar die pompende bas zet in combinatie met de vrijblijvend ingevulde ruimtelijke gitaar- en keyboardpartijen een fijne sound neer.

In de bruisende progscene die Duitsland begin jaren '70 had, ontstond Eloy dus. Waarschijnlijk omdat al hun platen een korte naam hebben, behalve deze, werd ik getriggerd door deze plaat. Soms heb je zo'n moment, dat je een plaat ziet en je 'weet' eigenlijk al dat het een topper gaat worden.

Een vernuftige plaat die nergens gedateerd klinkt, maar bovenal fris en... typisch prog. Het is lastig omschrijven, helemaal omdat het een behoorlijk love/hate-genre is. Wie houdt van lang uitgesponnen nummers van bv. Mike Oldfield (maar dan met zang) zal zich hier zeker geen buil aan vallen.

Een plaat die zoals hierboven mooi omschreven wordt niet buiten haar eigen comfortzone treedt, maar juist in haar eigen zone prima vertoefd. Geen experimentele uitspatting, maar bijzonder gedegen, professioneel gespeeld. Voor de ene is dat een aanrader, voor de ander zullen alle vooroordelen van prog in deze plaat bevestigd worden.

Gauw door naar Ocean, die nog beter schijnt te zijn!

Eloy deed hier geen moeite meer om de Pink Floyd-invloeden te verhullen.
De basgitaartjes, leadgitaartjes, song-opbouw en synth-geluiden lijken allemaal erg op Pink Floyd.

Eloy was wel steviger, ze neigten meer naar rock, de drums zijn drukker (drukke tom-fills). De leadgitaar is okay, maar bijlange na niet zo goed als David Gilmour en de zang van Frank Bornemann haalt het echt niet bij Roger Waters of David Gilmour. Het is niet alleen het duitse accent maar ook de manier van zingen is niet erg goed. Frank is zeg maar een erg matige zanger, die eerder reciteert en vaak gewoon schreeuwt. Al zingt hij De Labore Solis wel alleraardigst.

Waarom is Eloy dan toch zo lekker? Het is erg moeilijk om de vinger er op te leggen. Eloy heeft mooie arrangementen, houdt van lange, uitgesponnen passages, heeft prima muzikanten in dienst en misschien dat alles bij elkaar opgeteld er voor zorgt dat de zang niet zo ergerlijk meer is.

De leadgitaar op deze plaat is (net als op voorgaande platen) zelfs best goed te noemen. Wonderlijk dat Frank later de leadgitaar uitbesteedt en het live ook erg lijkt alsof hij erg staat te klungelen.
Hoe dan ook, is elk nummer raak op deze plaat.
Niet meer de razende, rauwe pysch-rock van Inside en Floating, maar de atmosferische, dromerige space-symfo van Dawn en Ocean.

Eén van mijn favoriete platen van deze band, al vind ik de pompeuze pop-space-prog-hardrock van Planets en Time to Turn nog nét even wat beter.

Ook hier klinkt de 2019-remaster als een klok. Zoals ik bij Dawn en Ocean al heb opgemerkt: de beste mix/master tot nu toe van deze plaat.