The Delta Saints - Death Letter Jubilee (2013)

The Delta Saints lieten op hun gelijknamige debuut horen dat ook de jonge generatie wordt gegrepen door de blues. Op hun tweede plaat "Death Letter Jubilee" geven ze hun geluid meer een eigen smoel. De blues van The Delta Saints heeft een constante groove, het swingt de pannen van het dak. Het tempo op "Death Letter Jubilee" is grotendeels hoog, opgezweept door de harmonica. Soms gaat het tempo ogenschijnlijk wat omlaag, maar onderhuids straalt elk nummer een ongekende energie uit, waardoor je in een roes blijft. In het midden van de plaat is er tactisch een rustpuntje ingebouwd in de vorm van "Out to Sea". Je kunt even op adem te komen, om vervolgens weer meegesleurd te worden op de sneltrain die "Death Letter Jubilee" heet. Een van mijn favoriete nummers op deze plaat is "Drink it Slow". Naast de blues hoor ik een vette funk in dit nummer. Met "Death Letter Jubilee" zetten The Delta Saints de volgende stap in hun ontwikkeling en misschien, heel misschien, definiëren ze met hun sound wel de blues anno 2013.

Heerlijk album vol energie. Ik ben dan ook verbaasd dat er pas drie stemmen uit zijn gebracht op dit album

Afgelopen weekend deze band ook nig eens live gezien en ook daar geven ze een bak energie en enthousiasme. Voor mij altijd een enorme pre als een band vol overgave speelt. Laterna nog even met een paar bandleden gepraat, relaxte gasten moet ik zeggen. Ook gelukkig een gesigneerd exemplaar van dit album weten te bemachtigen

Heerlijke southern rock uit Nashville Tennessee met een flinke dosis energie, slidegitaar en een zanger met rauwe strot. Fantastisch funky baswerk ook, groovende drums en riffs. Zelfs de korte songs houden de band niet tegen om een lekker jammend geluid neer te zetten. Je hoort aan de songs dat de band een jamband is.

Heerlijk ook die mondharmonica, een ondergewaardeerd instrument en ik ben blij er weer een moderne band bij te hebben, met deze sound (zoals bijvoorbeeld Blues Traveller, Screamin' Cheetah Wheelies, The Black Crowes).

De band zegt zelf haar inspiratie te zoeken bij Led Zeppelin en Allman Brothers. Heavy blues dus, maar niet lawaaiig. De zanger is wel een beetje richting de grunge, maar niet op een vervelende manier. Een erg leuke ontdekking, deze band.