John Farnham - Chain Reaction (1990)

'That's Freedom' en 'Chain Reaction' waren in Nederland kleine succesjes. De prachtige ietwat ruige stem van John Farnham komt vooral mooi op dit album tot uitdrukking in de rustige nummers 'Burn For You' (dat je al gauw gaat meezingen) en 'I Can Do Anything'. Een ander sterk nummer is 'See the Banners Fall'.

Ahum... ik vind dit dus echt een monsterlijke plaat. Die schijnbare kleine succesjes zijn nog wel aardig, evenals Time and money, maar vooral dat gospelkoor dat continu opduikt werkt me enorm op de zenuwen. In days to come, See the banners fall, In your hands, The first step, brrrrr.... All our sons and daughters is vooral pompeus en over Burn for you heeft allmusic nog wel een treffend citaat: "and the piano and string-laden "Burn For You" plumbs saccharine depths that even Michael Bolton would have thought twice about. " Dus... 1*

Voor een hele euro-knaak een nieuwe versie van deze plaat gekocht op de beurs te Utrecht. In tegenstelling tot de vorige schrijver (waarvan ik toch wel kan stellen dat we een redelijk dezelfde smaak hebben) vind ik het een zeer behoorlijke plaat. De "hit" That's Freedom vind ik erg goed (ik heb in 1990 hier zelfs de 7 inch single van gekocht) maar ook de rest is zeer aardig. De rockers wat beter dan de ballades en ook het enigszins a-typische Chain Reaction kan mij bekoren.

Dus een 3,5* kan ik hier wel aan kwijt en kan de conclusie wel getrokken worden dat mijn 2,50 goed besteed is.

John Farnham ken ik vooral van het hitje You're the Voice, wat ik destijds een mooi en krachtig nummer vond. Daarna leerde ik ook Age of Reason kennen wat ook goed klonk. Farnham beschikt over een grootse klank met een ruw randje. Dit album is vooral wat geluid betreft een prima plaat. De rock klinkt pompeus dat moge zo zijn, maar volgens mij geld dat voor veel bands/zangers in die richting rond de jaren negentig. Wat bombast en groot gebaar op zijn tijd vind ik niet per definitie verkeerd klinken. Degelijke plaat die wel met beide benen in het begin van de jaren negentig is blijven staan.

Na 15 jaar wordt je wat milder, of niet natuurlijk...

Maar That's Freedom is toch wel een wereldplaat!

Inmiddels toch alweer verdubbeld naar 2*. Ben over best wat jeugdsentimentartiesten wel weer wat milder geworden, maar John Farnham blijft toch wel een beetje been there, done that. Met op deze plaat inderdaad wel That's Freedom als flinke uitschieter.

Fijne, professionele AOR/poprock. Klinkt heel erg 1990, pop die zichzelf net te serieus neemt, inclusief kinderkoren, die ik trouwens nergens storend vind. Net als vigil in 2011 haalde ik deze uit een rommelbak, voor een euro, dus hij is in al die jaren niet meer waard geworden. Liefhebbers en verzamelaars van AOR en de gelikte radiorock van net voor de grunge, kunnen hun hart ophalen.