Warrior Soul - Drugs, God and the New Republic (1991)

Alleen al voor "Jump for Joy"" 5 sterren. De rest is ook goed...

Children of the Winter.....lekker ....5

Destijds een band die zich niks aantrok van de gevestigde orde en heilige huisjes omver (speelde) schopte. Kory Clarke was politiek geëngageerd en zijn teksten waren wars van politieke correctheid. Warrior Soul koppelde het onrecht in de wereld aan muzikale hoogstandjes. De eerste drie albums zijn relatief onbekend en dus onbemind gebleven. Dat is vreemd omdat de platen gemiddeld genomen goede recensies kregen van de muziekpers. Drugs, God and the New Republic is zo'n topper. Het is een wat vreemde mix van punk en trash maar kent ook veel melodie. Dat intrigeert mij. Er staat eigenlijk geen enkel slecht nummer op de plaat. The Wasteland, Hero en The Answer zijn mijn favorieten.

Wat weinig reacties voor deze bezwerende plaat!

En dat is eeuwig zonde. Destijds weinig media aandacht voor geweest, hoewel de kritieken overwegend erg positief waren. Na 25 jaar beluister ik nog steeds graag de eerste drie albums van deze zwaar onderschatte band.

De Aardschok heeft ze altijd wel gesteund

Klopt, maar een band als Warrior Soul had nog wel meer exposure mogen verdienen wat mij betreft.
Als ik de film terugdraai dan zou het mij niks verbazen als de teksten van de heren in de Verenigde Staten als socialistisch werden bestempeld. Er was veel kritiek op de regering Bush en dat was begin jaren 90 min of meer not done. Daarnaast werden de woede en maatschappij kritische teksten van Clarke niet echt begrepen in een groot deel van Europa. Ik vermoed dat Warrior Soul net op de verkeerde tijd en de verkeerde plaats zijn creatieve piek bereikte. Ik moet er wel bij zeggen dat een qua inhoud vergelijkbare band als Rage Against the Machine wel volledig doorbrak in de States en Europa.

Dat zou goed kunnen wat je schrijft. Herinner me dat ze in 1988 in het voorprogramma van Metallica stonden en dat was ook geen gelukkige combi

Zal in 1990 zijn geweest. Metallica tourde toen met Dio Bonham en Warrior Soul.

Yep, dat was de bill

Met deze plaat bewijst Warrior Soul dat ze een topband zijn. Kory Clark heeft een uniek stemgeluid en elk nummer heeft eigenlijk zijn eigen karakter. De drums zijn lekker afwisselend en het gitaargeluid is punky maar strooit ook met loodzware riffs. Alles klopt aan deze plaat en tekstueel trekt Clark weer lekker van leer en schopt overal tegenaan. Eigenlijk meer kunst dan muziek.

We zijn een jaar verder en Clarke is nog even boos als tijdens het debuut. Wat echter ook opvalt; de songs klinken nog wat gerijpter dan op de eerste worp, hoewel er stilistisch gezien bijna geen verschillen te ontdekken zijn. Echter Drugs klinkt voor mijn gevoel nog wat uitgebalanceerder. Hoewel de plaat minder hoogtepunten telt dan de eersteling zit het album wel heel solide in elkaar, het kakt daarnaast ook nergens in. Een paar songs steken er net wat meer bovenuit in vergelijking met andere nummers; het titelnummer, het vlotte Rocket 88, Hero, de hakkende riffs van The Wasteland en het dramatische Children of the Winter.
Knap als de 'moeilijke' tweede plaat zo goed in elkaar steekt.

Tussenstand:

1. Drugs, God and the New Republic
2. Last Decade Dead Century

Toen ik Warrior Soul in het voorprogramma van Metallica zag, vond ik er niet zoveel aan. Maar op het moment dat ik het videoclipje van het gruizige The Wasteland zag, veranderde mijn indruk van de band. Drugs, God And The New Republic is een rock, metal en punkalbum met een beetje een alternatieve uitstraling. Door de afwisseling onderscheidde de band zich wel van andere opkomende acts. De combinatie van nihilistische uitspattingen als het eerder aangehaalde Wasteland met meer slepende tracks zoals het titelnummer en het prachtige Children Of Winter werkt aanstekelijk.
Het hoogtepunt is voor mij het repetitieve Jump For Joy dat onder zware invloed van Killing Joke een bedwelmende uitwerking heeft.
Anno nu vind ik de plaat nog steeds fris klinken.

Je zou bijna kunnen zeggen dat Warrior Soul zijn tijd vooruit was.
Niet dat er geen andere bands in het rockwereldje rondliepen met maatschappijkritische teksten maar Clarke ging nog een stap verder; de puriteinse rakkers uit de VS kregen van de beste man de volle laag, de Bush senior administration was 'a pile of shit' en de allesverslindende en nietsontziende commerciële megabedrijven zogen al het moraal weg uit het bedrijfsleven.
Nee, Clarke was boos en cynisch en liet dat duidelijk merken in zijn boodschap en muziek.
De mix van punk, alternatieve rock en thrash is onweerstaanbaar, zeker als het met zoveel overgave wordt gepresenteerd door Kory.
Voor Amerikaanse begrippen een nogal linkse weirdo die echter ook op het 2e album van de band een flinke rechtse uitdeelt.
Wie zal er niet ooit; ''We Are the Government'' hebben meegeschreeuwd tijdens een live-optreden van de band, tevens de intro van deze plaat.
Een schijf die in weinig verschilt van het debuut, echter de focus is net wat scherper, de songs wat bondiger en puntiger en in de vorm van The Wasteland staat er een fenomenale track op de schijf.
Dat wil niet zeggen dat de rest minder is; het vurige titelnummer, het fraai vormgegeven Hero of de prachtige afsluiter Children of the Winter, het zijn stuk voor stuk uitstekende composities.