Laurie Anderson - Bright Red (1994)

Dit vind ik echt een super cd, de verhalen. Haar stem de muziek. EEn heerlijke plaat voor de nachtelijke uurtjes.

Ik ken deze Anderson niet: is het een gesproken woord plaat? of zoals van Laurie ook wel bekend een afwisseling van muziek met performances?

Hij lijkt een beetje op life on a string,

Helemaal akkoord. Bijzonder sfeervol: boordevol melancholie, spiritualiteit, bizarre fantasieën, zwarte humor en existentiële tristesse. Een bijzonder intense Laurie.

Erg fijne cd van Laurie Anderson. De aanwezigheid van Brian Eno is ook meer dan duidelijk. Veel keyboards en ook verschillende blaas en ritme instrumenten op de meeste nummers. En verder ben ik het eens met de andere mensen die hier al iets geschreven hebben. Heerlijke cd voor laat in de avond. (en geen spoken word album dus Oldfart, maar zeker de moeite waard om eens te checken als je dat inmiddels nog niet gedaan hebt.)

Sinds lange tijd weer eens gedraaid. Laurie weet zeker te boeien met deze, in mijn ogen, bijzondere muziek. Ik zie het genre avant garde. Weet niet precies wat ik me daarbij moet voorstellen maar aantrekkelijk is het zeker. Ik heb de cd voor het eerste gehoord op een audio show. Het is een audiofiel juweeltje en klinkt prachtig. Hierdoor komt vooral haar stem fantastisch naar voren. Erg mooi.

Ik ben normaal gesproken helemaal niet zo van de avant-garde, maar ik heb deze gisteravond ook weer eens gedraaid. 's Avonds laat en met gedempt licht, want dat is inderdaad de beste setting om dit aandachtig te beluisteren.

Want aandachtig luisteren moet je wel - als je het oppervlakkig langs laat komen, is er weinig aan. Dit is echte mood-music, met het duidelijk herkenbare stempel van Brian Eno. Veel synthesizers, die gelukkig niet zo gedateerd klinken als veel jaren negentig-synthesizerwerk, hier en daar opgeleukt met percussieve klanken, blazers en fraaie geluidscollages. Het roept bij mij een beetje een Twin Peaks-sfeertje op.
Ik ben niet erg vertrouwd met haar werk (heb slechts 2 andere albums van haar, en die lijken hier geen van beide op), maar krijg het idee dat ze hier een mooie middenweg bewandelt tussen nummers met kop en staart en een meer experimentele aanpak.

Het album is opgedeeld in twee gelijke delen van zeven nummers: Bright Red en Tightrope. Eigenlijk verschillen ze niet eens zo veel van elkaar, dus ook zonder die wetenschap kun je dit prima als een geheel beluisteren, ook al omdat ik het idee heb dat veel thema's verspreid over het album terugkeren.

Die teksten vormen trouwens een wereld op zich. Ik heb het album gisteravond redelijk intensief beluisterd, maar van die teksten kun je een aparte studie maken. Ik houd dit CD'tje nog even in de buurt van de CD-speler. Smaakt naar meer en ik heb het idee dat dit album, mede dankzij de teksten, nog behoorlijk kan groeien in mijn waardering.