Saori@destiny - Wow War Techno (2009)

J-pop album van de week!

Saori@destiny begon als straatperformer, maar haar talent werd herkend door de niet onbekende producer Terukado Ohnishi (uit zijn stal komt ook de wat grotere naam Aira Mitsuki), die haar onder zijn hoede nam en haar bombardeerde tot de kleine cultheldin die ze zou worden. De namen Aira Mitsuki en Terukado Ohnishi zeggen misschien al genoeg: wat je hier kunt verwachten is onvervalste electropop. Die stijl wint in Japan al enkele jaren sterk aan populariteit. Perfume is veruit de grootste naam hier, maar ook artiesten als MEG, Ayaka Ikio en de eerder genoemde Aira Mitsuki mogen op flink wat fans rekenen.

Waarom dan Saori@destiny? Ten eerste omdat het een steengoede plaat is. Daarnaast: het hele ding duurt nog geen 33 minuten, en in die tijd knallen er zeven originele songs en een remix voorbij (voor wie het zich afvraagt: het wordt gewoon als album beschouwd), wat al één groot voordeel heeft: de vermoeidheid treedt hier niet gauw op (iets wat ik zelf bij Perfume weleens heb, bijvoorbeeld). Dat dat bij 70 minuten anders zou zijn betwijfel ik overigens, want WOW WAR TECHNO leent zich er uitstekend voor twee keer achtereen gedraaid te worden. De producties zijn heerlijk: geraffineerd, knap, net ruig genoeg, met vaak een flink tempo en geweldige productionele foefjes (de meester Terukado aan het werk). Saori@destiny heeft daarnaast een heel fijne stem; cutesy maar niet kinderlijk.

Daarnaast zou ik door deze plaat bijna in lotsbestemming gaan geloven. Eén van mijn muzikale projectjes heet WOW WAR TECHNO, een naam die ik eraan gaf nadat die frase ongebruikt bleef als songtitel voor een ander (noisecore) project. Zo opereerde ik al een tijdje onder die naam, toen ik op Discogs eens zocht op WOW WAR TECHNO na wat van mijn releases te hebben toegevoegd, en toen stond er plots een release tussen de zoekresultaten die exact zo heette. Tot op die dag had ik nog nooit van Saori@destiny of deze plaat gehoord. Vreemd als je zo'n gevoel voor esthetiek blijkt te delen dat je voor exact dezelfde frase kiest, alleen dan zij als albumtitel en ik als projectnaam. Daarnaast bleek het album uitgebracht op 18 maart 2009 - exact twee jaar daarna is mijn zoontje geboren (die nu weer bijna twee wordt). Mind thoroughly blown, u begrijpt.

Maar goed: de muziek, daar gaat het om. Electropop dus, een genre wat ik persoonlijk erg tof vind, en waar hopelijk ook de andere deelnemers wat mee kunnen. Persoonlijke uitschieters op dit album zijn nummers 2 en 5, die echt schandalig catchy zijn. De rest mag er ook wezen. Iets minder, maar da's smaakgebonden natuurlijk, vind ik zelf het titelnummer (meteen de opener), dat om de stukjes met Saori's vocalen heen net iets té lompt doordreunt. Maar goed, voor de rest niets dan plezier dat hier te beleven valt.

Een enigszins droeve noot dan nog, overigens: Saori heeft er helaas eerder dit jaar de brui aan gegeven. We hopen natuurlijk echter op een comeback... you never know.

Saori@destiny schijnt een electropopartiest te zijn die begon als straatartiest in Akibahara. Daar op af gaande ging ik er van uit dat dit een knotsgekke denpa-album zou zijn, of iets als Kyary Kyary Pamyu. Zo knotsgek is dit echter niet. Perfume, en sxesven noemde die band al in het topic dat me op dit album bracht, heeft er meer van weg, al heb ik wel het idee dat dit iets meer op de beat leunt dan Perfume.

Om te beginnen, Wow War Techno klinkt bijzonder aangenaam. De zang is goed en ik hoor hier en daar wat eurobeat-invloeden die leuk zijn verwerkt. Dat klinkt als het recept voor een leuk album, en dat is dit ook, maar toch gaat er naar mijn mening hier en daar wat mis. Zo hoor ik de beat hier en daar toch te veel op de achtergrond, en vind ik het haperen in Lost ronduit irritant. Ik krijg hier en daar het idee dat Saori niet helemaal heeft kunnen kiezen voor het maken van dansbare muziek of muziek die gewoon prettig is om aan te horen. De beste nummers van Wow War Techno zijn naar mijn mening de nummers waarop deze keuze wel duidelijk gemaakt wordt, Ez do Dance en 弱虫ハー.ト. Ook het dromerige ステンレス・スターライト bevalt me. Het doet me een beetje denken aan Tripshots, en dat bedoel ik zeker als compliment.

Ik mis op deze plaat uitschieters, nummers die beter zijn dan leuk of prettig. Maar slecht wordt het nergens, en het is te kort om langdradig of vervelend te worden. Ik hou het voorlopig op 3,5 sterren, maar dan wel in de ruimst mogelijke variant van die score .