0
geplaatst: 12 februari 2009, 20:01 uur
Een week geleden heb ik de nieuwe cd-versie van dit Eloy album gekocht. Hele mooi digipack, boekje met foto's.
Ik heb het natuurlijk al eerder beluisterd via een kopie want het was bijna niet meer verkrijgbaar.
Het is hoofdzakelijk hardrock met enkele prog-invloeden. Het klinkt niet allemaal even "af"(zoals bij de meest krautrockgroepen van die tijd), maar je kan toch horen dat ze veelbelovend zijn.
De zang is goed, toen nog door Erich Schriever. Er zitten naar Eloy-gewoonte enkele goede gitaarsolo's tussen.
Beste nummers vind ik Isle of Sun en Song of a Paranoid Soldier.
Er zijn geen zwakke nummers op dit album, maar ook geen ijzersterke.
Een stuk minder strak klinkend dan hun Ocean-periode.
Dit vind ik een aanrader voor de liefhebber van Albums zoals Inside en Floating.
Ik heb het natuurlijk al eerder beluisterd via een kopie want het was bijna niet meer verkrijgbaar.
Het is hoofdzakelijk hardrock met enkele prog-invloeden. Het klinkt niet allemaal even "af"(zoals bij de meest krautrockgroepen van die tijd), maar je kan toch horen dat ze veelbelovend zijn.
De zang is goed, toen nog door Erich Schriever. Er zitten naar Eloy-gewoonte enkele goede gitaarsolo's tussen.
Beste nummers vind ik Isle of Sun en Song of a Paranoid Soldier.
Er zijn geen zwakke nummers op dit album, maar ook geen ijzersterke.
Een stuk minder strak klinkend dan hun Ocean-periode.
Dit vind ik een aanrader voor de liefhebber van Albums zoals Inside en Floating.
0
geplaatst: 5 november 2014, 22:43 uur
De hardrock op dit album klinkt niet erg inspirerend. Tegen de achtergrond van een debuut begin jaren zeventig doet het wel mee, maar als kennismaking best wel oppervlakkig allemaal.
0
Misterfool
geplaatst: 12 juli 2015, 00:24 uur
Dit album bevat hardrock met psychedelische en progressieve tintjes. Een beetje in de trant van Atomic Rooster, maar dan een stuk beter. Ritmisch en lekker in het gehoor liggende muziek. Veel nummers hebben daarnaast ook nog eens een onverwachte wending die de aandacht doet vast houden. Eloy laat ook goed horen dat ze naar bands van hun tijd hebben beluisterd. Luister o.a maar eens naar het haast Black Sabbath-achtige: Song of a Paranoid Soldier of die Iron butterfly-achtige drumsolo in het titelnummer. Something Yellow wil ik zelfs wel betitelen als een van de beste Hardrock-nummers die ik ken. Een onverwachts sterk album. Heel anders dan de latere ELoy, maar zeker niet minder.
0
geplaatst: 27 september 2018, 21:57 uur
3 bands die voorbij komen op dit album. althans dat is wat ik hoor...
Deep Purple MKI, UFO (de eerste 2 albums) en Pink Floyd (Ook de eerste 2 albums).
Oh...en de Stones komen ook nog voorbij
Luistert allemaal wel lekker weg...
Deep Purple MKI, UFO (de eerste 2 albums) en Pink Floyd (Ook de eerste 2 albums).
Oh...en de Stones komen ook nog voorbij
Luistert allemaal wel lekker weg...
0
geplaatst: 23 augustus 2022, 23:00 uur
Ondanks dat het 'n wat onevenwichtige plaat is van een band die nog zoekende is naar hun definitieve sound bevalt dit album me prima.
Heeft bij vlagen inderdaad wel veel gemeen met het gitaargeluid en de space rock van de vroege UFO. De teksten en de zang zijn niet de sterkste onderdelen, maar de fijne instrumentale gedeeltes maken veel goed.
Heeft bij vlagen inderdaad wel veel gemeen met het gitaargeluid en de space rock van de vroege UFO. De teksten en de zang zijn niet de sterkste onderdelen, maar de fijne instrumentale gedeeltes maken veel goed.
* denotes required fields.
* denotes required fields.