Steeleye Span - Now We Are Six (1974)

Aardig plaat van deze band met iets meer rock en wat heavyer muziek.
Ook staat er een nummer zonder muziek op. Het laatste nummer is zelfs nog een hit geweest maar door iemand anders.

Mijn favorieten.
Drink down the moon, Edwin en Mooncoin jig.

David B.?

Dolly Parton en nu door Amy Winehouse
Kan ook toevallig de zelfde titel zijn hoor!
Ken die uitvoeringen niet.

To Know Him Is to Love Him is cover van The teddy bears die er in 1958 een hit mee hadden. Een van de leden van The teddy bears was de schrijver van de song..... Phil Spector.

Er is nu een 3cdbox uit van ze met maar liefs 5 lp's en extranummers als single versies en oa. deze staat er op en Parcel of Rogues ook.
Voor 12 euro gekocht.

de teddybears zongen het liedje een stuk beter. Dit klonk bijna vals in mijn oren.
De rest is niet onaardig . Ze hebben betere albums gemaakt.

Na het sterke “Parcel of Rogues” doet Steeleye Span een later helaas weer stapje terug met “Now We Are Six”. De titel kan tweeledig verklaard worden, enerzijds als het zesde album in de discografie van de band, maar ook de toevoeging van een zesde bandlid. De nadrukkelijkere rockkoers die onder leiding van Kemp en de tournee in het voorprogramma van Jethro Tull vroegen om een echte drummer, die werd gevonden in de persoon van Nigel Pegrum.

Een ander gevolg van de tour met Jethro Tull was dat Ian Anderson ineens werd opgevoerd als ‘production consultant’, maar zelfs Anderson wist achteraf niet wat daarmee bedoeld werd. Wel zorgde Anderson ervoor dat David Bowie saxofoon speelde op To Know Him Is to Love Him. Helaas is dat meteen het slechtste nummer op de hele plaat, dus die bijdrage gaat helaas een beetje verloren. De keuze voor de cover schijnt voort te komen uit de toegiften die de band tijdens de tournee deed, maar misschien had het daar beter gewoon bij kunnen blijven. Ook Twinkle, Twinkle Little Star, waarbij Steeleye Span doet alsof ze een kinderkoor zijn, had beter achterwege kunnen blijven.

De rest van de plaat bevat eigenlijk alleen in de vorm van Thomas the Rhymer een topper – maar dan vooral in de lange versie. De rest van de nummers zijn vaak wel goed – zoals bijvoorbeeld Two Magicians – maar doordat Steeleye Span de lat in de eerste tien jaar zo hoog had liggen, blijft deze toch wat ondergesneeuwd – mede dankzij de twee zwakke afsluiters.

volgens de liner notes bij dit album "1974 brought Steeleye's first Top 20 album at the sixth attempt, which was doubtless one of the reasons for calling it "Now We Are Six", maar feit is dat de band met de komst van drummer Nigel Pegrum ook werd uitgebreid tot 6 personen. op dit album staan 9 door de groep bewerkte traditionals plus een nummer van Phil Spector (track 10).

3 stevige folk rock nummers in de vorm van "Seven Hundred Elves", "Edwin" en "Thomas the Rhymer" worden afgewisseld met meer traditionele folky vintage Steeleye Span uitvoeringen van "Drink Down the Moon" en "Two Magicians" met prachtige harmoniezang en de fraaie, geweldig door Maddy Prior gezongen folk ballad "Long-A-Growing".

het piano liedje "Now We Are Six" en de laatste 2 nummers doen wat afbreuk aan dit wisselvallige album.

Recorded at Morgan Studios, London

de bezetting van de band ten tijde van dit album:

Peter Knight: mandolins, tenor banjo, violin, acoustic guitar, piano, vocal
Robert Johnson: acoustic guitar, electric guitar, synthesizer, vocal
Tim Hart: acoustic guitar, banjo, electric dulcimer, vocal
Rick Kemp: bass, acoustic guitar, vocal
Nigel Pegrum: drums, flute, tambourine, oboe, recorder, synthesizer
Maddy Prior: vocal

Liedjes 9 en 10 hadden beter achterwege kunnen blijven. Dan was mijn cijfer hoger geweest realiseer ik me nu. De rest varieert van erg goed tot voldoende, zonder de 2 "draken" was mijn cijfer ook 4 geweest.