Anvil - Worth the Weight (1991)

Te beginnen met de volgende tekst...,,,

i'gotta reservation,for the man who's think he's brave,
he's gotta fascination,take'll take him to his grave,
mental matsurbation,euphorbia the state,
when you heart's in trepidation,you'll now it's too late...

goin to a'pow wow,arrow through the heart,
goin to a'pow wow,rip your soul apart.

De adrenaline bestuift mijn orgasme mijn brein mijn alles,aldus in een verleden intervieuw met lips,en zegt neuken is als aftrekken zonder rem je wordt er niet warm of koud van...

De trillende vibrato van lipps ook op dit werkje is erg te pruimen,vulgaire-perverse teksten ,die aanstoot gaven tot vrouwe-bewegingen maakten de band bij vleselijk leed alleen maar interessanter,bij het grote publiek, en anvil doet op dit album geen concessies,de eerlijke combinatie van-speed/trash-metal,ingewikkelde-power-riffs,het eigenzinnige beuk en hak-werk nemen je mee naar de anatomische vergetelheden en afgedankte-opgebaarde mortuariums,waar lipps spreekt(necrofilish,sadistisch),maar niks ,moet,alles mag...,met die eigentijdse opmerking de ruimte in geschoten wordt tot grote hoogtes bestijgt als ont-tembare appaloucchi's je mee-neemt naar jungles(bushpig,tropische diere-geluiden),sins of the flesh(sexuele uitspattingen, dusdanig ,vunzig de mond gesnoerd worden),love me when i'm dead is de ambivalentieve-herinnering van de energieke lipps,- die je mee-neemt in je graf,...en dat het gitaar-spel weer met dehoognodige potentie bereikt is alsof er een strijkijzer rookt op het macabere-twin van lipps/marino,ijzeren-snaren-gitaren-de troefkaart is uit de bak van muzikale zonde...,
Infanticide,embalmer,pow wow,dit album stinkt naar meer,...

(...fornication child molesation the consumption of your soul,it's hard to believe men can stoop so low,
torture murder necrophillia a'sickness of the mind,

outtrageous blasphemy against mankind,it's all question of morality who's go to hell,who's the judge these bloody deeds?
it's societes heart that alway's against mankind...

Mijn gedacht... Wereldalbums heeft deze heel sympathieke groep nooit gemaakt, ze bleven steken in de cult-hoek van de geliefde Metal en er zijn een aantal merkwaardige verschillen met het vorig werk. Er wordt een serieus blikje “speed” en “weight” opengetrokken in de ronduit snelle nummers met veel double bass en wilde gitaarsolo's die alle kanten lijken op te vliegen. Nieuweling Sebastian Marino vervangt Dave Allison op de gitaar. De nummers zelf zijn ook veel langer en het zangwerk van Lips is haast onherkenbaar. Het is haast on-Anviliaans vergeleken met de vorige albums. Geef toe, de basisriff van Embalmer – dat een walgelijke fade-out kent - ligt heel lekker in de buizen van Eustachius, in tegenstelling tot een gedrocht als Pow Wow. Nog altijd niet werelds maar verrassend!

Ik vind dit 1 van hun beste albums.