Casual - Fear Itself (1994)

Er worden duidelijk te weinig berichten bij exlusive hiphop cdtjes gezet en dat is jammer aangezien ze ook besproken moeten worden. Hieroglyphics rocken de tent man

Erg funky cd's met jazzy samples in de lijn van Souls Of Mischief en Del. Casual is een uitstekend freestyler en battle-MC. Hier ook gewoon veel braggin 'n boastin op de rollende bassjes met her en der jazz break. Resultaat: een heerlijke flow!

De nummers missen meestal een concept (enkel "I Didn't Mean To" en "Be Thousand" hebben een concept) en bestaan dus meestal uit een freestylende (?) Casual die de sucka MC's afmaakt op een typische Hiero-manier: ironisch en daardoor ook met de nodige onschuldigheid en humor. Je kan zijn rhymes qua structuur -vind ik- goed vergelijken met de rhymes van Souls Of Mischief.

Productie van Casual zelf, Domino, Del & Jay Biz. Soms wordt er gezegd en geschreven dat dit het meest complete Hiero-album is, door de standvastigheid in kwaliteit van de beats en de witty punch-filled battle rhymes. Ik heb dit album nog maar 2 keer beluisterd en kan dat nog niet goed inschatten, maar ik kan dit album best pruimen!

4* voor een ietwat onbekend goed album uit het gouden jaar '94!

Who's It On is een relaxt nummer. Ik ben wel benieuwd naar dit album.
Lijkt me een lekkere Souls of Mischief/ Hieroglyphics sfeer.

Inderdaad volledig in de lijn van '93 Til Infinity en No Need For Alarm... But hey, never change a winning team! Heerlijke vibe: soms wel veel van 't zelfde, maar één voor een gewoon goede nummers!

Ben blij dat ik dit album eindelijk gevonden heb, want de laatste dagen is dit vaak in mijn platenspeler te vinden. Frisse raps van Casual, die een goede flow heeft en met grappige zinnen komt. Geen diepe boodschap maar gewoon genieten van braggin 'n boastin. Daarnaast doen de funky en jazzy producties het meer dan goed en geven dit album een heerlijke sfeer mee. De bijdrages van enkele Hiero rappers zijn meer dan welkom, met name de combinatie Casual, Del vind ik bijna te mooi om waar te zijn.

De beats hebben een goede 'No Need For Alarm'/Soul of Mischief sound. Maar Casual irriteert mij een beetje door zijn rare stem. Alsof hij een ballon in zijn keel heeft. Maar het is geen slechte mc. Wanneer Del langs komt als gast mc vind ik dit het wel een verademing.

De rijmstijl van Casual ligt me wel. Vind het lijken op die van Del. Verder houdt hij in zijn braggin & boastin wel het humorniveau op peil en kan je nummers luisteren zonder continu schuttingwoorden hoort. De beats zijn funky / jazzy; een combinatie die binnen hiphop voor mij bijna altijd werkt. De samples zijn goed gebruikt / orgineel. Al met al een prima album uit de stallen van Hiero (redelijke beginperiode).

Voor Hiphopleeft heb ik Fear Itself afgestoft:

Als rapper van het hiphopcollectief Hieroglyphics staat Casual in de schaduw van Del the Funky Homosapien. Weliswaar is er bij de groep uit Oakland geen sprake van een echte frontman, maar de hiphopliefhebber zal, gezien Dels status, als eerste aan hem denken als het over Hieroglyphics gaat. En ook als je de solocarrières van beide rappers naast elkaar legt, zie je dat laatstgenoemde aanzienlijk populairder is. Ter vergelijking: tracks als 3030 (van zijn groep Deltron 3030) en If You Must trekken meer dan een miljoen kijkers op YouTube, terwijl de singles van Casual de honderdduizend niet halen. En dat Casual weinig aandacht krijgt is jammer, zeker als je bedenkt dat hij in 1994 het heerlijk jazzy Fear Itself op de markt bracht.

Aanvankelijk doet de debuutplaat van Casual (Jon Owens) het zo slecht nog niet. Gereleasd op het grote platenlabel Jive komt Fear Itself binnen op plek 108 van de Billboard Top 200. En dus maken genoeg mensen kennis met het enthousiaste en hoge stemgeluid van Casual, dat zijn krachtigste wapen blijkt te zijn. Gedurende de vijftig minuten van de cd rapt de MC met veel passie en snelheid, ondersteund door lome bassen en veelzijdige jazzsamples. Bovendien laat Casual horen technisch een sterke rapper te zijn door het toepassen van een grote hoeveelheid dubbel- en klankrijm: “Get a load of this MC and that MC, I guess the G does not posses the recipe//You’re stale men fell when inferior complexes of when Jon flexes.” Inhoudelijk oppervlakkig - representatief voor het bij vlagen pocherige Fear Itself - maar geen moment geforceerd.

Voor iets meer diepgang moet er naar de producties worden uitgeweken. De beats, van onder meer Del the Funky Homosapien, Domino en Casual zelf, bevatten stuk voor stuk jazzy elementen. Opvallend zijn de eerdergenoemde bassen, die op vrijwel elk nummer voor een lage, galmende onderlaag zorgen. De samplekeus sluit volledig op dit basisgeluid aan: onder meer orgel-, saxofoon- en trompetmuziek vormen een rijke en volle bovenlaag waar het hoge stemgeluid van de gastheer uitstekend bij gedijt.

Maar successen zijn eindig. Casual mag ondanks Fear Itself niet bij het grote Jive blijven en de mainstream, in hoeverre daar al sprake van is, maakt plaats voor de underground. Met Hieroglyphics dropt de rapper in 1998 nog het semiklassieke 3rd Eye Vision, waarna de rapper met het jaar meer in de vergetelheid raakt. En waar de oudere hiphopliefhebber vast nog eens Fear Itself opzet, zal de jongere luisteraar de plaat waarschijnlijk niet kennen. Met deze Afgestoft-recensie hoop ik dan toch, al is het maar een klein groepje, wat hiphoppers aan te sporen alsnog met Fear Itself kennis te maken.

Niet helemaal mijn stijl maar toch een vermakelijk album.