Tujiko Noriko - Blurred in My Mirror (2005)

Deze plaat van Tujiko Noriko vindt de laatste tijd steeds vaker zijn weg naar mijn digitale CD-laatje, en een korte lofzang heeft het schijfje dan ook wel verdiend. In een grijs verleden had ik Shojo Toshi eens in mijn top 10 staan. Die is er stilletjes weer uit verdwenen en heeft ook de nodige sterren moeten inleveren (ik geloof dat 'ie momenteel op 4* staat - niet slecht, uiteraard). Bij die plaat, en ook bij Hard ni Sasete en andere ouder Tujiko Noriko materiaal, trad na een nummer of wat altijd de vermoeidheid in. Hoewel er echt massa's potentie in zaten, kwam het er soms gewoon níet uit, en sommige nummers waren ronduit saai.

From Tokyo to Naiagara is destijds een beetje een keerpunt in haar carrière geweest. Mevrouw dumpte zachtjes aan de ruwe knip-plak techniek (zoals die ook in de hoezen tot uiting kwam) die ze eerder nog net iets te gretig aanklampte, en koos een wat subtielere aanpak. Nu pakte dat geweldig uit, want From Tokyo to Naiagara was en is een erg mooie plaat, die in essentie nog het geluid van de oudere platen laat horen, maar het veel beter tot zijn hand lijkt te zetten. De plaat schijnt hiernaast te gaan over of geïnspireerd te zijn door een verbroken relatie, en het cliché dat hartezeer de mooiste platen oplevert bewijst zich wat dat betreft eens te meer. From Tokyo to Naiagara bevat een breekbare, wonderlijke eerlijkheid die zich zowel muzikaal als super-muzikaal manifesteert, en hierom is het zo'n fantastisch plaatje.

Blurred in My Mirror is op alle fronten een plaat die alles doet wat From Tokyo to Naiagara deed, en misschien nog wel iets beter ook. Tujiko Noriko lijkt steeds meer controle te krijgen over haar muziek en geluid (hier overigens ook geholpen door o.m. de labelbaas van Room40) wat haar songs vanzelfsprekend enkel ten goede komt. Wederom vinden we iets van de droefheid van From Tokyo to Naiagara, de lichte melancholie, en die breekbare eerlijkheid, maar wel toch nét een stapje verder. Qua sound herbergt Blurred in My Mirror dus ook weer een minimale doch significante verbetering, en klinkt tegelijkertijd iets organischer én abstracter - de middenlijn wordt hier erg knap bewandeld. En van die vermoeidheid die bij het oudere materiaal weleens wilde opkomen is allang geen sprake meer. Dit is 40 minuten pure pracht die ik avonden op repeat uit kan zitten. 4,5*