Billy Harper - Capra Black (1973)

Lee Morgan speelt 2 composities van Billy Harper, waaronder Capra Black, op zijn Last Session CD, die ik pas geleden in Utrecht heb opgehaald. Fantastisch nummer en dat maakte me uiteraard nieuwsgierig naar de originelen van Billy Harper. Het andere nummertje, Croquet Ballet, staat op het eveneens fantastische Black Saint album, te vinden op de Spotifiets. Deze helaas alleen via YT gehoord, maar evengoed geweldig natuurlijk. Wat een ras saxofonist, waarover wordt gezegd dat hij het draadje van Coltrane heeft opgepakt en erop voortgeborduurd heeft. Ik kan daar moeilijk over oordelen, ken Billy Harper pas net, maar wat ik van hem heb gehoord is spot on met een enorme zeggingskracht en power waardoor ik 'm op een of andere manier meteen heel hoog heb zitten, deze meneer.

Met: Billy Harper (tenor saxophone), Jimmy Owens (trumpet), Dick Griffin, Julian Priester (trombone), George Cables (piano), Reggie Workman (bass), Billy Cobham, Elvin Jones, Warren Smith (drums), Barbara Grant, Gene McDaniels, Laveda Johnson, Pat Robinson (vocals)

Een ware spiritual jazz klassieker deze plaat natuurlijk. Dit is Strata-East op zijn allerbest. Een fantastische band met uiterst krachtige composities. En meteen ook de bekendste plaat van Harper. Alleen dat laatste vind ik zelf niet helemaal terecht. Hij kan namelijk nog beter.... Niettemin blijft dit een plaat waar ik eeuwig naar kan teruggrijpen. Daarnaast de eerste keer dat een aantal van Harper's geweldige composities voor het eerst onder zijn naam op plaat verschenen. Wat een debuutplaat zeg.

De openende titelsong is eigenlijk niets minder dan een modernere jazz-standard. Gek genoeg leken jazz-standards na de jaren '50 op te houden te bestaan. De tijd van Cole Porter, Gershwin enz. was natuurlijk allang voorbij. Echter na die tijd zijn er nog zoveel composities geschreven die best de titel jazz-standard mogen dragen. Capra Black valt zeker in de categorie en zou meteen één van mijn favorieten zijn. Hard, rauw, statig: het komt altijd binnen als een mokerslag. De beestachtige aanslag op zowel piano als drums geven het een buitengewone energie mee. Laat daar de hypnotiserende tenor van Harper overeen knallen en je wordt letterlijk omver geblazen. Het thema danst bij mij de hele dag door mijn hoofd als ware het een pop-klassieker. En dat terwijl het verloop van de compositie best complex is qua timing en opbouw.

Gelukkig wordt deze plaat niet per se gedragen door het titelnummer. Na zo'n opener is het wel heel moeilijk om op hetzelfde niveau door te blijven spelen. Toch slagen de heren er wel in. Sir Galahead heeft ook al zo'n aanstekelijke vibe in zich. De solo van de voor mij relatief onbekende Jimmy Owens is uitstekend. Hetzelfde geldt voor Julian Priester (trombonist die veel met Sun Ra speelde). Ik ben geen trombone fan maar Priester mag ik graag horen spelen omdat hij altijd uiterst krachtig speelt. De solo van Harper vliegt weer alle kanten op. Dat z'n riet nog heel was aan het einde van de sessie, ik kan het me haast niet voorstellen. De man speelt puur en alleen met het hart en met de ballen. Het levert uiterst intense solo's op. New Breed tot slot op deel Capra is dan weer een iets conventionelere bluesy compositie. Een aangename afsluiter.

Kant 'Black' dan. Daar staan nog twee Harper classics op. Cry of Hunger is ook al een ware favoriet van me. Uiterst chaotische passages om vervolgens steeds tot stilstand te komen. Enige solist hier is Harper zelf die de longen uit het lijf blaast. Het is 10 minuten passie en bezieling die direct en ongefilterd binnenkomt. Fantastische ervaring. De vocalen tussendoor zijn allerminst storend. Een mooie knipoog naar het verleden.

Alle Strata-East platen waren uiterst zeldzame collector's items totdat het geweldige Pure Pleasure label ermee aan de slag ging. Zij sloten een deal met Charles Tolliver en Stanley Cowell, gebruikten de oorpronkelijke niet zo mooie tapes en toverden de ene na de andere schitterende reissue eruit. Mijn cd versie heb ik allang verkocht want die klonk stukken minder mooi als mijn vinyl versie. Toch blijft deze muziek altijd wat 'hol' klinken, alsof er een lichte echo inzit... Opgenomen in een enorme ruimte ofzo. Het mag de pret niet drukken hoor. Met recht een klassieker en nog niet eens de beste van Harper. Wat een onderschatte gigant is deze man toch (hij leeft nog!).