House of Love - She Paints Words in Red (2013)

Goh, daar zijn ze weer. Toch weer erg nieuwsgierig naar deze release.

Ik ben ook absoluut benieuwd naar nieuw werk van The House Of Love, hun laatste album is immers al een tijd terug.

Een come back die nogal anoniem aan iedereen voorbij gaat? Dit was een prachtband in de late 80's. De jaren hebben hun tol geëist als ik Guy Chadwick aan het werk zie in de nieuwste videoclip...

Echt wel een fijne plaat geworden deze 'words in red'... een goeie mix tussen uptempo nummers, zwerige nummers, etc... Zeker na hun debuut, de beste van de groep!

Ik benieuwd naar deze plaat van The House of Love. Is deze ergens op het internet al te beluisteren? Na de eerste 2 albums van de band, ben ik de band uit het oog verloren. Is de muziek van deze nieuwe plaat nog enigszins vergelijkbaar met de muziek uit hun beginperiode?

Deze kwam wat onverwacht, maar wat een mooie plaat zeg. Absoluut zeker hun beste werk sedert 1990. Doet me ook denken aan het geluid van de recentste The Feelies-schijf en wordt trouwens ook de hemel in geprezen in de Engelse pers. Aanrader

We gaan het aanhoren.

Dat is nogal een boude uitspraak en wil ik je toch aanraden nog eens grondig door hun discografie heen te gaan.
Vooropgesteld dat ik erg blij ben met weer een release van deze heren en dat het een fijn album is geworden maar naar mijn bescheiden mening wordt het nooit meer als vroeger.
De track PKR is wat mij betreft dan ook veelzeggend. Een fletse uitvoering van een van hun finest moments Purple Killer Rose, een nummer dat bol staat van zwoele onderhuidse spanning. Totaal overbodig dus want dit nummer is bijna niet beter te maken.
Verder heb ik het idee dat ik met nummers als Hemingway, Trouble in Mind en Eye Dream naar een extensie van Guy Chadwick's soloalbum Lazy, Soft & Slow aan het luisteren ben. Erg lazy, soft en slow.....erg zondagochtendmuziek.
Toch wil ik nogmaals benadrukken dat het al met al een fijn album is en toch 3.5* van mij krijgt.

Heb weinig toe te voegen aan de analyse van mijn voorganger. Ben hem nu aan het beluisteren. Best aangenaam voor een zondagochtend, maar het had allemaal niet meer gehoeven. PKR is inderdaad nog geen schim van wat het was. Overbodige track. Het solo-album van Chadwick beschouw ik denk ik maar als het slot van deze band. Dit neigt naar gezapigheid.

Verslavende plaat

Low black clouds

Zit de nieuwe HOL nu de hele ochtend te beluisteren en ben gematigd positief. Het is voor mij sowieso tof dat er nieuw materiaal is en dat het ook daadwerkelijk uitgebracht wordt. Het eerste nummer is helemaal geweldig maar daarna kakt het helaas toch wel erg in. Ook voor mij komt deze plaat eerder in de buurt van Chadwick's solo album dan de oude HOL platen. Het is verder allemaal erg gezapig en neuzelt eindeloos lang door. Maar goed de heren worden ook ouder en het oude mysterieuze vuur is wat mij betreft na track 1 vrij snel verdwenen.

Op zich wel zonde want ik geloof wel dat ze het nog steeds kunnen, maar dan moeten de neuzen wel allemaal dezelfde kant op staan. Waarom ze Purple Killer Rose zo verkracht hebben is ook mij een raadsel, het toevoegen van deze track heeft sowieso geen meerwaarde. Chadwick heeft hetzelfde probleem als Lloyd Cole, in groepsverband en met inbreng van anderen super maar solo een beetje saai. Ik heb m'n uiterste best gedaan maar ik kan hier helaas geen nieuwe Shine On ontdekken in ieder geval.

Ik wil altijd onmiddellijk weten hoe een band zich heeft ontwikkeld sinds de eerste albums en ik ben zelf helemaal nog niet zo negatief over dit laatste album. De melodietjes zijn in elk geval nog altijd goed in het gehoor liggend en dat is imo nooit verkeerd. Mijn ervaring is dat dan juist dit soort liedjes meestal dé blijvertjes zijn.

De old times zijn of course al lang voorbij maar wat was ik blij toen deze kwam. Herkenbaar weer uit duizenden ook, degelijk, niet echt nieuw maar HoL stelden mij nog never teleur dus, zo ook nu niet. Inmiddels ook op vinyl, dank aan MoV weer eens. En ja, een gevoel voor melodie en melancholie had Chadwick altijd al, nu dus ook. Prima te genieten plaat, absoluut.

Tip: luister ook eens naar Chadwick zijn solo plaat Lazy, Soft & Low uit 1998.
Vind je vast een fijn album, gok ik zo.

Jazeker, die staat dan ook hier op cd sedert de dag dat ie uitkwam. Een zeer genietbaar album met zijn, Chadwick, karakteristieke stem. Was ff vergeten dat ie ook alweer, kennelijk, 23 jaar oud is. Tempus fugit blijkt eens te meer....

We zijn bijna 10 jaar verder en ik heb de plaat voor het eerst sinds jaren weer eens op de speler liggen. Mijn eerste teleurstelling is gelukkig wat weggezakt. Het is niet zo goed als de eerdere albums maar mijn eerdere stem van 2,5 vind ik nu ook te laag. Ik ga 'm dus opschalen want het is toch wel een genietbaar geheel. Ik ben blij dat ik er nu in ieder geval weer van kan genieten want dit was toch ook wel een van mijn favoriete jaren 80 bands destijds.