The Spent Poets - The Spent Poets (1992)

Het debuutalbum van The Spent Poets verscheen in 1992 op het grote Geffen Records en leek het begin van een veelbelovende carrière. De band werkte met producer Matt Wallace en bracht een debuut uit dat zich weinig aantrok van de muzikale mode van dat moment. Terwijl grunge de hitlijsten beheerste, kozen The Spent Poets voor melodieuze gitaarpop met psychedelische invloeden, onverwachte arrangementen en eigenzinnige teksten. Het succes bleef uit, de band viel uiteen en een volledig opgenomen tweede album, Steve, werd nooit officieel uitgebracht.

Voor mij is dit een album dat al meer dan dertig jaar meegaat. Het verdwijnt soms een tijdje uit beeld, maar zodra Mr. Einstein weer klinkt, weet ik meteen waarom ik het ben blijven bewaren. De afwisseling tussen compacte nummers als My Useless Heart en langere stukken als Grassheads houdt de plaat levendig zonder dat de samenhang verloren gaat. De melodieën zijn sterk en de arrangementen zitten vol kleine vondsten die de muziek een eigen karakter geven.

Ook de teksten dragen daaraan bij. Songtitels als You Can't Kill Michael Malloy en Walt Whitman's Beard laten zien dat de band een geheel eigen kijk had op popmuziek. Achter die soms merkwaardige titels schuilen verrassend sterke songs. Juist daarom blijft het debuut van The Spent Poets voor mij een album waar ik steeds weer naar terugkeer, niet alleen uit nostalgie, maar omdat de muziek ook nu nog altijd overtuigt. Ook fantastisch opgenomen, vooral met de koptelefoon een feestje... PLAY LOUD!