Phil Ochs - All the News That's Fit to Sing (1964)

Prachtige plaat voor linkse muziekliefhebbers. Voor wie zijn woede over de oorlogen tegen Irak en Afghanistan wil kanaliseren,is het beluisteren van de albums van Ochs aan te bevelen. Hij heeft een goede stem en speelt aardig gitaar. Niet grandioos maar wel nuttig. Fantastische teksten.

Met enig zoekwerk zijn de teksten te vinden op de website van zijn broer.

Voor wie het niet weet: de titel van het album is ontleend aan de slogan van het dagblad The New York Times, die "All the news that's fit to print" luidt. Het nieuws zoals door Phil Ochs bezong, vond de krant niet zo geschikt voor haar kolommen.

Folk songs met scherpe maatschappij-kritische teksten die ik daarnaast ook heel mooi vind klinken. De brodeloze doch krachtige stem van meneer Ochs vind ik dan ook heel goed passen bij deze prachtige protestmuziek. Interessante tijden waren het ook, de jaren '60. Bij het beluisteren van deze muziek krijg ik het gevoel de 60's 'van wat dichter bij' te ervaren, iets wat ik vooral heb bij dit soort muziek uit die tijd.

Ik kende deze zanger alleen van naam, maar bij beluistering was ik buitengewoon verrast. Deze zanger met geëngageerde teksten, die slechts 35 jaar is geworden, heeft een bijzonder prettige en krachtige stem, passend bij zijn songs als een Afghaanse jas. Iedereen kent Dylan, maar voor Ochs is een zeer bescheiden rol weggelegd in de muziekgeschiedenis.

Fraai debuut van de betreurde Phil Ochs, waarop hij meteen zijn maatschappelijke betrokkenheid toont met messcherpe teksten. De albumtitel is, zeker in combinatie met de hoes (Ochs lijkt de krant te lezen?), lekker ironisch en bijtend.

Ochs' stem past de geëngageerde folkmuziek als gegoten, hij brengt zijn teksten (ergens in het midden tussen zingen en declameren) met veel gedrevenheid en vuur, het lijkt me duidelijk dat deze kerel er voor de volle 100% achterstond.

Waar Dylan (met wie hij trouwens Woody Guthrie als held deelde) in 1965 elektrisch ging, en ook totaal andere teksten zou beginnen schrijven, bleef Ochs trouw aan de protestbeweging. Veel commercieel succes heeft het hem niet gebracht, en in de jaren '70 ging hij finaal ten onder. Zijn levensverhaal is erg interessant, maar ook schrijnend, om aan te horen. Gelukkig heeft hij toch fraaie songs als Celia, Bound for Glory en One More Parade (en dan beperk ik me nog tot het debuut) achtergelaten.

4 sterren