Angelica - Angelica (1989)

Debuutalbum van de groep rond de Canadese shredder Dennis Cameron. Had hij indertijd een werkvergunning in de Verenigde Staten gekregen dan was hij wellicht verder gekomen dan de cultstatus die Angelica nu heeft. Cameron produceerde het debuut zelf en deed dat niet onverdienstelijk.
Op zang wist hij Rob Rock te strikken, die ik kende van het fantastische Intense Defense van Joshua. Net als bij die groep klinkt hier melodieuze hardrock met regelmatig zulke fraaie zanglijnen en arrangementen dat de muziek keer op keer mijn cassettedeck vond.

Ja inderdaad, cassette: indertijd kon ik alleen daarop de hand leggen. Dit album klonk namelijk als het perfecte vervolg op die Joshua, waar ik helemaal wég van was en ik wilde deze Angelica per se hebben.
Camerons solo's zijn even talrijk als vingervlug, maar altijd staan ze in dienst van het liedje. Nu pas valt me op dat zijn gevoel voor melodie ook veel weg heeft van Michael Schenker, die snelheid en zingende gitaarlijnen perfect kan combineren.

De zang van Rob Rock is van buitenklasse: een groot bereik (Shine on Me bijvoorbeeld) plus een heerlijk rauw randje waarbij hij tegelijkertijd klinkt alsof hij de eeuwige jeugd heeft. Slechts weinig anderen hebben dat. Wellicht is Jon Deverill, ooit zanger bij Tygers of Pan Tang, nog wel de beste vergelijking.
Wat ik nooit snapte: de hoes vermeldt Andy Lyon als zanger en co-componist van menig nummer en bovendien is hij op de bandfoto te zien. Te horen is hij echter niet. Inmiddels weet ik dat hij het tijdens de opnamen in Californië niet redde, waarop Rock werd ingehuurd.
Zangproducer bij dit debuut was de Amerikaan Ken Tamplin, indertijd bekend van de groep Shout. Hij zingt bovendien zelf op het afsluitende Face to Face en doet dat prima. Vond ik desondanks jammer: liever hoorde ik meneer Rock!
Bassist Robert Pallen en drummer Scott Ernest leggen een ronkende basis, waarover de twee anderen naar hartelust excelleren. De sobere toetsenpartijen werden door een sessiemuzikant ingespeeld.

Hoogtepunten: op de A-kant Are You Satisfied met zijn tempowisselingen, I Believe met dubbele bassdrumdelen en überfavoriet Only a Man; wát een mooi opgebouwde gitaarsolo's!
Op de B-kant One Step at a Time, het gevarieerde Take Me en het instrumentale Ahh!, plus S.O.S. dat in het refrein opeens gaat knallen.
Aan iedere gitaarsolo zou ik wel een alinea kunnen wijden; laat ik het houden bij de herhaling dat liefhebbers van Schenkeriaans gitaarwerk heul vrolijk zullen worden.

Ik ontdekte dat Cameron een eigen webstek heeft, hier te vinden. Een dikke 8 voor dit Angelica, inmiddels op streaming te vinden.
Let wel op: de MuMe-link bovenaan leidt u naar een zangeres met de naam Angelica. Eenmaal daar opnieuw zoeken, de groep is eenvoudig te herkennen aan hun logo.

Dank voor het onder de aandacht brengen van dit album! Ik moet deze hoognodig weer eens luisteren. Had vroeger een aantal nummers op een tape staan. Je weet wel; op een 90 minuten bandje bleef na een album nog tijd over en daar werd dan het e.e.a. opgenomen om 'm vol te maken. Zo ook dus met dit Angelica. Weet nog dat ik het de moeite waard vond maar heb het al jaaaaaaren niet meer gehoord. Gelukkig staat alles op Spotify zie ik net dus dat komt goed.