Elliott Murphy - Beauregard (1998)

Beauregard. Misschien wel mijn favoriete album van de sympathieke singer/songwriter en rock-poëet, genaamd "Elliott Murphy".

Een zeer sfeervolle plaat die zowel de sfeer van Parijs, waar Murphy nu al enkele jaren woont, als die van de States, vanwaar ie afkomstig is, uitstraalt. Met stuk voor stuk mooie, veelzeggende liedjes, met, moet het nog gezegd, en is dat niet altijd zo, schitterende teksten...

Het album vangt aan met de klokken van Beauregard ("Bells of Beauregard"). Of het nu over een wijk in Parijs, danwel het Zuid-Franse plaatsje gaat, weet ik niet volledig zeker. Ik moet het misschien eens aan Elliott vragen bij een zijner live-doortochten....

Dan volgt het bloedmooie "Somebody's Anniversary", maar daarna volgt er nog veel meer moois op deze uitstekende Murphy-plaat met een knap opgebouwd muzikaal gedicht zoals "Made in Freud", en het vanuit de vrouwspersoon gezongen verhaal/ epos/ ode die/dat "Oh Wyoming" heet....

En dan mijn favoriet n° 1 van dit album: "Hard Core" een nogal herkenbaar verhaal, maar dan op zijn Murphy's uiteraard: 'There was some kinda party going down in paradise, when every got hungry - does'nt that food look nice, So they ate the apple - right down the core - Adam turned to Eve and he called her a whore..."
Of de gezagsdragers van de Kerk hierzo blij mee zullen zijn, is weer een andere zaak, maar.. who cares?

Dan krijgen we "Moving Sky" en het liedje over de brave mensen en/of het al dan niet gebrek aan durf, maar evengoed over onze moderne maatschappij en hoe we gewend worden aan al onze luxe en comfort., "Well intended Pedestrians". Wat een tekst, met ook weer enkele waarheden als ferme koebeesten zoals "everybody's a hero in their own backyard".

"Small Room" - is 'just another (brilliant) story' en dan horen we daarna de lotgevallen van "Sonny" en meerbepaald de relatie van de ik-persoon in het verhaal tot deze Sonny. Slik !!!

In "Last Train To Memphis" droomt Murphy weer luidop van homeland America en met "You Can't Go Home", over naar huis willen gaan, maar niet kunnen, omdat je niet echt een thuis hébt, en met "All these Days", waarin Murphy probeert over een gebroken hart heen te raken, zijn we al aan het einde van dit prachtige album...

Op de CD krijgt assistentie, van o.m. zijn trouwe vriend Olivier Durand (gitaar, mandoline, Ernie Brooks (basgitaar) en schot Mark Kerr (broer van Jim Kerr, en nog bekend ook uit de bands Gun en Sly Silver Sly) zat aan de drums...

Een fraaie collectie songs, gebracht door goede muzikanten, en natuurlijk in eerste plaats met een immer doorgaande Murphy die zijn "drive" nooit lijkt te verliezen, en gelukkig maar.

Een aanrader !

Ben ik dan écht de enige die dit album ként en goed - sorry prachtig - vindt?
Strange...

Nee, gelukkig ben je niet de enige. Ken ook deze prachtige cd!
Ga er mij nog eens op toeleggen en beluisteren, stem volgt later.

Heb eveneens zijn voorganger uit 1995 Selling the Gold. Zal die ook nog eens in de cd speler plaatsen. Is al enige tijd geleden.

Onlangs een stapeltje elpees van deze tot nu toe voor mij onbekende artiest op de kop weten te tikken.

Beauregard bevalt mij vooralsnog uitstekend. Het is een ideale zondagochtendplaat, heerlijk relaxed.
Ik hoor hier veel Mark Knophler in terug, ook Dylan en Petty komen voorbij.

Mooie ontdekking!