Elliott Murphy - Strings of the Storm (2003)

zeer mooi album van een artiest die al lang aan de weg timmert , singer song writer uit de jaren 70 , met ups and downs , al met al is hij de laatste jaren weer zeer productief en met verve

zeer mooie teksten die soms wat naar dylan neigen ,

Murphy stelt zelden teleur. Live eigenlijk nooit en zijn songs zijn telkens van bijzonder hoge kwaliteit.

In 2003 pakte ie uit met een heus dubbel-album, "Strings of the Storm", en misschien toch van het goede een ietsje té veel... Niet dat er echt mindere songs op staan, maar ik geef toe, hoe goed ik Murphy ook vind, en hoe veel ik wel al gewenst heb op live-optredens dat ie eeuwig zou blijven voortdoen, ik beluister de twee discs vaak apart, of bepaalde nummers van de twee discs...

Maar, zoals reeds gezegd, dit album bevat dus weerom veel moois. Vermelden we vast en zeker "Green River", "Temple Bar", "The Poet and the Priest", "The Red Lights".

Maar niet te vergeten ook de "hidden bonustrack" een beetje nà "The Red Lights": "Ground Zero"; en waarover dat nummer gaat hoeft geen uitleg, dacht ik zo.... Waar zijn goede vriend Bruce Springsteen/url] er een [url=http://www.musicmeter.nl/album/2815]heel album aan wijde doet Elliott het met één (ijzersterk) nummer dat je de krop in de keel bezorgt.

yup de ganse plaat is heel erg goed maar ground zero is 10/10 wonderbaarlijk !

Een paar dagen geleden las ik een post van een mede MusicMeter-gebruiker over een album van Elliott Murphy. Toen dacht ik: "Verrek! Ik heb toch een dubbelalbum van hem, dat ik destijds erg fraai vond". Dus heb ik hem vandaag weer eens beluisterd.

Kijk: dat is een van de leuke aspecten van dit fijne muziekforum. Ik wordt weer herinnerd aan iets moois dat ik helaas al weer vergeten was.

Nu heb ik de ervaring dat mijn aanvankelijke enthousiasme over een album na vele jaren een heel stuk verminderd blijkt te zijn. Maar dat was vandaag niet het geval: Strings of the Storm blijkt nog altijd een heel mooi en fris album. Sterker: hoewel ik het album al zeker 15 jaar niet meer had gehoord, kwamen mij de meeste nummers toch zeer bekend voor.

Veel gitaren op dit album, zowel akoestisch als elektrisch. dat laatste is het werk van Olivier Durand. Luister maar eens naar diens spel op Green River. Erg fraai. En op een flink aantal songs is uitstekend accordeonspel te horen. Maar dus ook weer niet op teveel songs. Want hoe graag ik de accordeon ook mag horen, na een paar nummers is het wel genoeg geweest.

Elliott's muziek doet mij af en toe denken aan het late werk van Leonhard Cohen en Bob Dylan. Die laatste vooral door zijn dictie en de teksten. De kwaliteit van de songs is over de hele linie hoog, iets dat voor mij erg belangrijk is. Er zitten hooguit drie of vier opvolgers tussen, maar de rest is ijzersterk.

Tenslotte nog iets over de lengte van het album. Veel mensen vinden zo'n lang album veel te veel. Ik niet. En vergelijk het eens met een voetbalwedstrijd (want dit dubbelalbum duurt namelijk even lang): als die goed en/of spannend is, vliegt zo'n wedstrijd toch snel voorbij.