Girls Names - The New Life (2013)

Vandaag ontvangen, mooi transparant vinyl. Ik ben benieuwd.

Feitelijk is dit de zoveelste band die de doemwave van begin jaren '80 (denk The Cure, Echo and the Bunnymen, The Sound en vooruit, een vleugje Sisters of Mercy hier en daar) als vertrekpunt neemt. Maar dat doen ze dan weer zo oprecht en vol overgave dat het ze meteen vergeven is. Fijne gitaren met veel reverb en her en der die gortdroge jazzmastersound waar Robert Smith patent op had de eerste albums van The Cure. Tel daarbij de kille, galmende zang en holle ritmesectie en af en toe waan je je daadwerkelijk in 1981..

Och, vernieuwingsdrang levert niet altijd betere muziek op, een gezonde dosis nostalgie kan geen kwaad en economisch gezien staan we er net zo ruk voor als in 1981. Daarnaast komt deze band ook al uit Belfast, dus er mag best een beetje gemopperd worden. Van mij krijgen ze 4 sterren en ik ga ze binnenkort zeker een keer live aanschouwen.

Wat mijn voorganger zegt, wordt bevestigd in deze recensie.

Ik zal mijn oren te luisteren leggen.

Heerlijke plaat en de titel slaat volgens mij op hun totale stijlbreuk tov het debuut.
Sinds Bell Hollow niet zo'n fijne nu-postpunk plaat gehoord

Als u het zegt, geloof ik het...ik ga op zoek.

Op mijn exemplaar van The New Life staat nog bonusnummer Visions en nummer 9 heet Projecktions.
Afijn, dit is echt een hele fijne plaat en zeer grote kanshebber op mijn eerste plek voor beste album van het jaar (hoewel het jaar nog maar net begonnen is), en neigt naar een halve ster meer. Later meer.

'The New Life' is vooralsnog het enige nummer dat ik van deze band heb gehoord. En dat vind ik nou niet zo heel bijzonder eerlijk gezegd.

Inmiddels een paar keer gedraaid. Op zichzelf een redelijk album. Maar het voegt helemaal niets toe aan de grote voorbeelden van de jaren 80 (vooral Cure en Echo). En die originelen zijn ook vele malen beter. Net zoals Bell Hollow overigens. Het song materiaal is niet zo heel sterk. Ik luister denk ik ook liever naar The Prids waar dit Girls Names wel iets van weg heeft, al is het meer ingetogen.

Lekker album dit, voorlopig 4 sterren met kans op meer. Post-punk zoals ik het graag hoor.

Je bent hier toch wel heel streng. Oké, de originele bands zijn sterker, maar noem eens een nu-wave/postpunk band waarbij dit niet speelt. De vergelijking met The Prids ontgaat me volledig, behalve het strakke baswerk, heeft de muziek weinig overeenkomsten. Ik ben niet zo gecharmeerd van The Prids, die samenzang werkt op den duur op mijn zenuwen. Girls Names is veel melancholieker en melodieuzer en inderdaad ingetogener. Ik vind dit album na vele malen luisteren, één van mijn grootste ontdekkingen van de afgelopen jaren. Ik vind het songmateriaal wel sterk en afwisselend. Ik vermoed dat ik dit album, net als Foxgloves, over een paar jaar nog steeds regelmatig beluister.

Uw mening telt, dus ik stop hem in de herdraai. Heb hem alweer weken niet beluisterd. Wellicht valt die nu beter. Zal hem ook naast The Prids leggen, om de gelijkenis die ik me (wellicht) inbeeldde te verifiëren. En Bell Hollow heeft naar mijn smaak toch echt meer eigen smoel dan dit Girls Names.

Iets wat wordt vergeleken met die cult-classic van Bell Hollow is altijd de moeite waard om eens te checken. Foxgloves is typisch een album dat bij weinigen bekend is, echter zij die het kennen weten het meer dan te appreciëren. Ik zag deze naam ook bij het door mij zeer geliefde Skeleton Hands deze week voorbij komen.

Ik heb deze Girls Names slechts één keer beluisterd maar vrees dat het lang niet dezelfde indruk op me zal maken dan Bell Hollow/Skeleton Hands of de hierboven genoemde Prids. Donkere muziek spreekt me aan, maar dan liefst in een vorm waarin nog enige hoop/levenslust schuil gaat of die op één of andere manier iets sensueels/mysterieus uitstraalt. Dit album voelt aan als op een mistige novemberdag een hele dag lang in een lange grijze jas op een grafzerk staren. The New Life zou ik niet definiëren als donker, eerder als uitermate grijs.

Dat gevoel zit in het volledige plaatje, de hoes, de songteksten, de muziek zelf. Sommige nummers klinken hierdoor ook erg monotoon heb ik de indruk, als is dit moeilijk te beoordelen na één luisterbeurt. Ik vind het steeds bizar als mensen spreken over 'depressive muziek', wel als er een album dat etiket verdient is het wel The New Life.

Sfee/klankkleurr en productie doen me denken aan The Cure's Faith. Laat dit nu één van mijn favoriete albums zijn, dus misschien is er nog hoop (al wordt dat uitzonderlijke niveau vanzelfsprekend nergens gehaald). Ik zal hem eens wat vaker draaien en misschien mijn mening later deels herzien. Om positief te eindigen, het tweede nummer klinkt best melodieus en Occultation best sfeervol. Toch heb ik de indruk dat deze band All Cats Are Grey iets te letterlijk heeft opgevat.

Grappig, vind dit album helemaal niet depressief klinken, eerder melancholiek net als Faith inderdaad. Het album klinkt imo niet monotoon, juist afwisselend door het stuwende baswerk.

Meerdere luisterbeurten doen wonderen.

Mee eens!
Nu is het, volgens mij, zo dat dit voor veel muziek geldt, maar ik begin nu toch echt wel de kwaliteit hier in te herkennen. Lekker sfeertje op dit album.

P.S. wat een bagger was hun vorige plaat!

Vonden ze zelf ook, vandaar de titel En toen was het nog een drietal ipv viertal..

Ik kon hier best om lachen. Geen idee of het verder nog iets met Bowie te maken heeft, maar leuk is het wel!

Luister de nieuwe track Zero Triptych hier.

Nieuwe album 'Arms Around a Vision' komt 2 oktober uit en Reticence is alvast te beluisteren.

Ai, de werkelijkheid is anders. Itt Foxgloves beluister ik dit album amper meer. Een verlaging met een half puntje is het gevolg.....

Ik vind dit nog het meest lijken op 'And Also The Trees', zowel qua stem als gitaar, wél een band die kan tippen aan de grote namen. Jammer genoeg nog onbekender. Hun topalbums: Angelfish en Silver Soul.