Harakiri for the Sky - Harakiri for the Sky (2012)

Een dag vrij en een zeer kort luisterlijstje boden mij voldoende tijd om de discografie eens uitgebreid onder de loep te nemen. Verrassend genoeg is het niet de nieuwste plaat die mijn aandacht opstrijkt, maar hun eerste. Tot vandaag onbekend terrein, maar bekend met de andere werken voelt het als een warm bad. De productie is niet zo verfijnd als op latere werken, maar de beladen sfeer en intensiteit zijn zeker aanwezig. De heropnames uit 2022 weten echter niet die geest terug in de fles te krijgen en kan men gerust overslaan. Een extra pluspunt aan deze plaat is de speelduur. 37 minuten is zeer welvoeglijk voor de aangrijpende mokerslag die de band uitdeelt. Latere albums hebben weliswaar sterkere uitschieters en een betere productie, maar kampen met een overtal aan nummers en verzanden in een urenlange speelduur. Daardoor beklijft bij mij het gevoel alsof de band hun beste plaat nog altijd moet maken. Het debuut dient in ieder geval niet over het hoofd gezien te worden.