The Walkabouts - Acetylene (2005)

Waren de meeste Walkabouts platen al donker maar zo stevig als deze waren ze nog nooit. Is wel behoorlijk wennen maar toch zeker de moeite waard.

Het lijkt wel of deze band van de wereld verdwenen is, je hoort er absoluut niets meer van, ik wist eerlijk gezegd zelfs niet van het bestaan van deze hier, ze lijken de vergetelheid volledig te zijn ingedoken, jammer, want deze band heeft veel prachtige folkachtige popplaten op haar naam staan, vaak erg rootsy, soms wat country-achtig, hele warme muziek.

Heeft iemand dit album, toevallig ?

10 stemmen, het zegt véél over de tanende populariteit van deze band... ik vrees het ergste!

Waanzinnige "nieuwe" plaat voor inderdaad een compleet vergeten band. Ik vond 'm net pas. En ten onrechte, want de duistere roots-georienteerde muziek, is precies waar het me om gaat bij deze band. Mijn persoonlijke dieptepunt was een optreden met een klassiek-achtig orkest op "Nighttown"in Paradiso, waar ineens stoeltjes stonden. Ik kende de band van Bevrijdingspop in Haarlem, net na "New West Motel" dat op Nirvana-label Subpop uitkwam en zo nu en dan op "20 minutes" (alternatieve tv van MTV) gedraaid werd. Gedanst, gesprongen, meegezongen, toen, op snelle rootsrock muziek inclusief slide guitar. Wat mij betreft zijn ze met deze plaat weer helemaal terug (en dat ondanks de echtscheiding tussen Chris en Carla). Nu maar wachten en hopen op het (iets) grotere publiek dat ze verdienen.

Berichten verplaatst naar The Walkabouts

Bij deze zal ik graag nog een berichtje zetten in de hoop dat er toch nog mensen dit bandje en meer bepaald dit album ontdekken. Van The Walkabouts ken ik al vele albums en geen enkel is slecht. Maar deze is in mijn ogen (oren) een grand cru wegens de perfecte balans tussen lieflijk en venijnig klinkend. De nummers die Carla Thorgerson zingt zijn meestal melancholisch en lieflijk en de nummers die Chris Eckman zingt (de mannelijke stem) klinken hier vaak venijnig en gevaarlijk. Ik tel 10 schitterende songs (de ene misschien al wat meer een groeier dan de andere).
Fuck Your Fear belooft perfect wat de song belooft; doorbijten tot het einde van de tunnel die treffend qua sfeer vervolledigt wordt in Coming Up For Air (het equivalent van na een lange tijd terug boven water komen, de song is doorspekt met een serieuze sturm und drang), Devil In The Details en Whisper zijn dan weer zachtere songs die de hemel worden ingezongen door Carla Thorgerson. Eigenlijk kan ik zo het hele album overlopen maar ga hem vooral zelf ontdekken want nog nooit was zalven en slaan zo mooi op geluid gezet als door deze Acetylene van The Walkabouts.