Randy Newman - 12 Songs (1970)

lover's prayer is een geweldig nummer

Gewoon een klassiek album is dit van deze biezonder singer-songwriter!

Mama Told me Not to Come is bekender in een hitversie van Three Dog Night maar is wel degelijk van de hand van deze Randy Newman.

Newman is goed op dreef, maar zijn sterkste albums moest ie toen nog maken, dit was een beginnend artiest toen;
Toch al getuigend van zijn schrijverscapaciteiten.
3.5 sterren.
***1/2

Ik moest opeens aan David Sedaris' geweldige imitatie van Billie Holiday denken. Newman klinkt soms regelrecht als een mannelijke Holiday. Bv in 'If You Need Oil' en 'Underneath the Harlem Moon' - fantastisch nummer trouwens, zo'n lied dat klinkt alsof het er altijd al geweest is.
Fijn album, nog niet heel vaak geluisterd. Erg blues-achtig vaak, waar ik niet direct heel veel mee heb, maar bij Newman kan ik het wel pruimen.
'Mama told me not to come' is ook een erg fijn nummer.

Dit vroege werkje van Randy, die hier zijn stijl gevonden heeft, is denk ik nergens meer te koop. Ik heb hem in de bieb gevonden.
Dit soort liedjes zou hij van hier af aan tot nu toe al 40 jaar blijven doen, met enige variaties, maar in wezen loopt er een bijna recht, hooguit lichtjes kronkelende lijn van hier naar zijn nieuwste album.
Door Three Dog Nightwerd Mama Told Me Not To Come tot een grote hit gecoverd.
Het duistere broeiende Let's Burn The Cornfield (over de rassenscheiding neem ik aan) vind ik fraai. Yellow Men is zo'n ironisch spottend nummertje waar Randy patent op heeft.
Ook grappig is Lover's Prayer: Zo jong als Randy zelf nog is zingt hij al: Send me no young girls no more....
Lucinda isweer een mooie langzame blues met prachtige gitaarbegeleiding.
Old Kentucky Home is daarentegen een wat simpel meezingertje. Niet zo sterk.
Nummer 12 staat niet op mijn exemplaar. Inplaats daarvan heb ik een live versie van Yellow Man.

De cd is gewoon te koop, hoor, bij allerlei internetwinkels, dus aanschaf is mogelijk .

Thanks, The amazing Bear

Dit tweede album van Randy Newman is naar mijn mening misschien wel zijn beste, al heeft hij er nog een aantal van hoog niveau afgeleverd, zoals bijvoorbeeld Sail Away. 12 Songs heeft echter een kenmerkende gespannen en duistere sfeer, en al fluit je heel veel liedjes al snel mee, als je de songteksten leest dan weet je wel beter. Die liedjes hebben bovendien schitterende melodieën. Bovendien houd ik van de dynamiek van de begeleidende musici, waaronder Ry Cooder (slide) en Clarence White (gitaar). Bij voorkeur te beluisteren met een hoofdtelefoon, want de details vind ik hier niet onbelangrijk.
Mijn favorieten zijn het broeierige Let's Burn Down the Cornfield en het lugubere My Old Kentucky Home .

inderdaad duisterder, soberder en niet zozeer tekstueel maar muzikaal wat minder luchtig dan albums als "Good Old Boys" of "Little Criminals" die wat meer pop invloeden in zich hebben, hoewel een radiovriendelijk nummer als "Mama Told Me Not to Come" dat wel in zich heeft.

een echt singer/songwriter album met blues, rock en lichte country invloeden. "Let's Burn Down the Cornfield" met een heerlijke slide gitaar partij van Ry Cooder en het bedrieglijk vrolijke "Old Kentucky Home" zijn feitelijk observaties en aanklachten tegen racisme, die niet altijd begrepen werden. iets wat eveneens geldt voor "Underneath the Harlem Moon" (Mack Gordon/Harry Revel) het enige niet door Randy Newman geschreven nummer. zo ook de dubbele bodem van het ironische "Yellow Man" 1 van de prijsnummers op dit album, samen met de prachtmelodie van het hilarische "Lover's Prayer".

het lieflijke, sentimenteel klinkende "Suzanne" gaat eigenlijk over stalking, zoals ook het komisch/tragische "Lucinda" die op het strand bleef liggen terwijl "we've got to run away, that big white truck is closin' in, and we'll get wounded if we stay, now Lucinda lies buried 'neath the California sand, put under by the beach-cleaning man" de nodige satire bevat.

vanwege iets mindere tracks als "Have You Seen My Baby" (de enige single van dit album), "Rosemary" en "If You Need Oil" volsta ik met 4,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker
(except track 2 co-produced Jack Nitzsche)

Randy Newman: vocals, piano
Ry Cooder, Clarence White, Ron Elliott: guitars
Al McKibbon, Lyle Ritz: bass
Jim Gordon, Gene Parsons: drums
Roy Harte, Milt Holland: percussion