Pauwel De Meyer - Hideaway (2013)
mijn stem
6 stemmen
0
geplaatst: 8 februari 2013, 19:47 uur
Lief, klein, gezellig plaatje, om te beluisteren onder je plaid in het gezelschap van een zacht knetterend vuurtje.
0
geplaatst: 11 maart 2013, 20:13 uur
Jammer dat dit niet wordt opgepikt. Ik zie De Meyer toch wel als een man met een toekomst. Zijn manier van werken doet me ergens wel denken aan de eerste plaat van Perfume Genius (het lo-fi gedeelte, niet het dramatische, dit is veel meer mellow), en met 'Hideaway' weet Pauwel De Meyer me erg te charmeren. Twee jaar geleden bracht hij al eerder een EP uit, heb ik gemerkt, maar die heb ik (nog) niet beluisterd. Vooralsnog kom ik nog ruim toe met de relatieve rust die 'Hideaway' aanreikt.
De zang van De Meyer echoot mooi, vind ik. Je kan het plaatje perfect afspelen in een grote zaal, maar ook in mijn eigen kleine kamertje werkt het prima. Vaak hoor ik een dubbel geluid in de nummers terug. De treurig opzettende strijkers in 'Woods', bijvoorbeeld, bieden soelaas en zetten een schijnbaar hermetisch afgesloten deur op een kier. 'Two Feet on the Ground' ademt tegelijkertijd de poppy benadering van folk van een James Vincent McMorrow en het etherische van Bon Iver. En zo zijn er nog wel wat dingen op te merken.
Maar 'Hideaway' is vooral ook als plaat een mooi geheel, en meer dan enkel de som der delen. De Meyer werkt op zijn eigen tempo naar een langspeler toe, en ik gun hem van harte alle tijd. Zolang het knappe staaltjes van zijn kunnen oplevert als dit, ben ik tevree.
'Do You Remember' doet, met piano in de hoofdrol, nog het meest denken aan Perfume Genius. Een ander aanknopingspunt is trouwens Conor Oberst van Bright Eyes, al is de zang van laatstgenoemde toch een pak intenser en stouter. De Meyer moet het hebben van zijn mooie timbre, en raakt toch wel. Korte, simpele liedjes, het handelsmerk van wel meerdere lo-fi artiesten. Enfin, die langspeler mag toch zo snel mogelijk komen, voor mijn part!
3,5 sterren
De zang van De Meyer echoot mooi, vind ik. Je kan het plaatje perfect afspelen in een grote zaal, maar ook in mijn eigen kleine kamertje werkt het prima. Vaak hoor ik een dubbel geluid in de nummers terug. De treurig opzettende strijkers in 'Woods', bijvoorbeeld, bieden soelaas en zetten een schijnbaar hermetisch afgesloten deur op een kier. 'Two Feet on the Ground' ademt tegelijkertijd de poppy benadering van folk van een James Vincent McMorrow en het etherische van Bon Iver. En zo zijn er nog wel wat dingen op te merken.
Maar 'Hideaway' is vooral ook als plaat een mooi geheel, en meer dan enkel de som der delen. De Meyer werkt op zijn eigen tempo naar een langspeler toe, en ik gun hem van harte alle tijd. Zolang het knappe staaltjes van zijn kunnen oplevert als dit, ben ik tevree.
'Do You Remember' doet, met piano in de hoofdrol, nog het meest denken aan Perfume Genius. Een ander aanknopingspunt is trouwens Conor Oberst van Bright Eyes, al is de zang van laatstgenoemde toch een pak intenser en stouter. De Meyer moet het hebben van zijn mooie timbre, en raakt toch wel. Korte, simpele liedjes, het handelsmerk van wel meerdere lo-fi artiesten. Enfin, die langspeler mag toch zo snel mogelijk komen, voor mijn part!
3,5 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.