Laat ik even de nieuwe producer noemen, Kevin Beamish, die de plaats inneemt van het producersduo Vanda & Young. Laat ik even van hen een referentie noemen, bij Kevin Beamish is dat REO Speedwagon, bij Vanda & Young is dat AC/DC. Dit is het vijfde album van Rose Tattoo en onderweg een kleine beproeving geweest. Zelfopoffering.
Deze plaat wordt met een volledig nieuwe bezetting opgenomen, want door de korte filmcarrière (Mad Max) van zanger Angry Anderson schiet hij alleen over. Bereid je voor op de radiovriendelijkste en softste plaat van Rose Tattoo tot nu toe. Suddenly en Falling zijn de beste powerballads ooit die groepen als Bon Jovi en Europe nooit hebben geschreven! Met zijn teksten scheelt er niets want hij is altijd een sociaal en politiek bewogen mens geweest, met zijn nummers scheelt er wel iets want het kleurt netjes binnen de lijntjes waartegen hij pretendeert te schoppen. Ik vind het zelfs pijnlijk voor de naam Rose Tattoo. Hier en daar steekt de oude klasse nog de (kale) kop op, waarschijnlijk omdat Beamish te moe is van al de andere maatregelen ter commerciële bevordering van dit album: de koortjes, de galm op de stem, de keyboards, de korte gitaarbruggetjes en het vermijden van alle risico's en scherpe kantjes. Lafaard.
Iemand die na dit album de eerste drie albums voor de eerste keer beluistert, zal zich een ongeluk verschieten. Laat hiervan een nummer los tijdens een Pop Quiz en/of Rock Quiz en niemand raadt dat dit Rose Tattoo is. Laat ik niet gezegd hebben dat dit slecht is, maar de plaat heeft niets unieks meer over zich, het is – heiligschennis voor mijn doen – zo typisch eighties. Na dit album gaat Anderson solo en brengt in 1990 het album Blood from Stone uit. Even bekomen.