Helloween - Helloween (1985)

Redelijk debut maar duidelijk beïnvloed door Iron Maiden en Metallica.

Hmm. Het eerste EP van Helloween. Een stuk steviger en rauwer dan hun latere werk, maar nog altijd fantastisch. Het intro met dat gesnurk is echt vet. De heerlijke rauwe stem van Kai Hansen is ook zo'n toppuntje. In ieder geval een mooie start voor Helloween.

Tweede keer deze week dat ik deze afspeel en ik blijf het heerlijke muziek vinden. Kai heeft een speciale stem, maar de songs zelf klinken zo verdomd goed, veel tempo, veel afwisseling, veel melodie en voor mij nog altijd heerlijk om naar te luisteren.
Ik heb de CD (Noise N0088) met deze EP, het album Walls of Jericho en de single Judas. Op pagina vier staat een foto van de jonge groepsleden met o.a. Kai Hansen met een zo'n willen-maar-niet-kunnen-snorretje. Mooi begin van een Europese topgroep.

Ik denk dat het intro en de titel Starlight een knipoog zijn naar hun landgenoten van Accept. Dat men ook naar Judas Priest heeft geluisterd moge duidelijk zijn, want het gezongen middenstuk voor de solo in het nummer Murderer neigt naar plagiaat van Rapid Fire.

Maar toch was dit in 1985 een nieuw geluid. En naar mijn bescheiden mening is het daarna alleen maar bergaf gegaan met de band, hoewel niet in populariteit. Maar alleen deze EP vind ik nog de moeite om geheel te draaien. Deels nostalgie, maar ook de frisse onbevangenheid en het tomeloze enthousiasme waarmee de muziek gebracht wordt. Onweerstaanbaar aanstekelijk.

Een veelbelovend begin, maar met Walls of Jericho werd dat jammer genoeg niet waargemaakt. Kai Hansen als zanger had zijn beperkingen en speelde ook al gitaar, maar hetzelfde geldt voor Hetfield en Mustaine. Michael Kiske mist karakteristiek, naar mijn mening. Met hem werd het allemaal al te flauw.

Maar nu genieten van deze dus. Mijn jongste broertje had toen de plaat gekocht en sinds gisteren ik ook.

Melodieuze Speed Metal...maar het heette hier ten minste nog Speed Metal; paar platen verder is het mij te glad en heb ik tot op heden niet veel met die Helloween. Maar de oude Helloween is weinig mis mee. Leek wel wat op hun landgenoten van Living Death destijds. Grappig, ik kan me zelfs grote Helloween patches achter op het jack herinneren van een aantal mensen eerder bij concerten....alhoewel de meesten liever S.O.D. of Slayer achterop hadden. De lp hierna Walls of Jericho vind ik uiteraard ook nog tof...Heavy Metal is the Law! Toen nog wel! Paar jaar later, 1988, speelden ze ook bij ons in de buurt, ondertussen dus al met Kiske een paar dorpen verderop waar ik destijds woonde waar maar een tiental mensen op af kwamen....de wat hardere Thrashers in onze buurt hadden zowat allemaal geen belangstelling voor Helloween; 2 weken ervoor stonden o.a. Holy Moses en Kreator bij ons om de hoek te spelen...da's weer andere koek! En wél grote belangstelling van iedereen uiteraard.

veel maiden idd, maar toch ook al ene eigen geluid imo

zang barslecht , naja, nie barslecht maar die stem,het irriteert me mateloos

Zeker een eigen geluid met knipogen naar de voorbeelden. De zang van Hansen is hier nog niet echt toonvast, maar echt irriteren doet het me ook niet.

Victim Of Changes is nog immer een klassenummer met dat prachtige middenstuk. Alleen die teksten ontstijgen het Dennie Christian niveau niet, maar Helloween nam zichzelf ook niet altijd serieus.

victim of fate zal u bedoelen

Zei ik iets over eigen geluid???

Ik hoor hier vooral Iron Maiden invloeden met een zanger die duidelijk nog fors kan verbeteren. Voor die tijd was het nog best aardig. Gelukkig nam de band enige juiste beslissingen en konden zij zich rap ontwikkelen.

Happy, Happy Halloween... Zo begon de eerste plaat van de naar mijn mening invloedrijkste Power Metal-band. Een super album. Heerlijk stevige nummers die een echte prototype van power bevatten. Kai Hansen op zang, het kan niet beter. Zijn stem is lekker ruw, precies zoals ik dat verwacht bij een klassieker als deze.

Riff van Warrior is bijna identiek aan de riff die in killers van maiden wordt gebruikt!
Maar wat geeft het.... dit was mijn eerste kennismaking met helloween en blijft meer dan redelijk!

Met het voornemen om alle Helloween studioalbums in chronologische volgorde te gaan beluisteren, kan ik natuurlijk niet om de bij het debuutalbum toegevoegde EP heen. Gruizige speedmetal met heerlijke melodieuze solo's en die door merg en been gaande banshee-zang van Kai Hansen. Net als landgenoten Running Wild lekker opzwepend, maar alsnog behoorlijk rauw en stevig voor deze periode. Een kraker als Victim Of Fate heeft de band daarna amper nog gemaakt. Een prima begin voor de uitvinders van Europese power metal!

Gooi invloeden van Accept, Maiden en Priest in de mixer. Voeg jeugdig enthousiasme en gevoel voor melodie toe. Dan de snelheid flink opdrijven. Het recept voor een nieuw subgenre; power metal. Wat een heerlijk mini-album blijft dit toch. Destijds een openbaring en nog steeds goed voor een klein half uur kippenvel.

95/100

omdat ik in de tijd eigenlijk meer interesse had voor de cover of afbeelding op de plaat moest ik deze gaan beluisteren. toen er nog geen cd's bestond en toen er nieuwe platten uitkwamen was er in de vroegere tijd in belgie gent de veldstraat een winkel of winkels die platen verkopen je kon ze binnen beluisteren. en net als de donderdag de programmas van de cinema veranderen liep ik door de straaten om de etalage te bekijken en dan lagen er soms nieuwe platen voor de winkel. geen gedacht dat dit heavy metal zou zijn het was enkel om dat de hoes erg koel en mooi was. dus wanneer de winkel de volgende dag open ging nam ik de plaat om ze te beluisteren. de eerste noot waw wat grappig dan opeens knal gelijk het uit u boxen springt ruw hard lekker stevig en natuurlijk direct gekocht. deze en walls of waren mijn favorieten van de band oke keeper waren ook wel goed maar ik vond ze minder rauw en hard. maar helloween was echt te geke plaat.

Lekkere speedy riffs worden verkloot door een zanger die geen idee heeft wat hij aan het doen is. Hij zit geregeld naast de gewenste toon, verder doet hij maar wat en de teksten worden vlot uitgespuwd over de early Iron Maiden riffs ( maar dan sneller). Dat geeft dus verder niet veel want dit is een debuutalbum, uit de jaren 80, en dan mag dat. Vele nwobhm albums gaan daar ook onder gebukt en daar drukt het de pret ook niet.
Cry for freedom doet de intro van Doctor Doctor (UFO) dunnetjes over.