The Walkabouts - New West Motel (1993)

New west motel ; een album uit de tijd dat deze groep nog rockte en tevens het absolute hoogtepunt uit hun carriere.

Verhalen over moord, sex, wraak, drugsdealers en gokken. Verpakt in een smerige mix van rock en folk met toefjes gospel en punk.

Een prachtig rauw geproduceerde cd. Luister naar de cover Snake mountain blues van Townes van Zandt die zo heerlijk explodeert naar het einde toe. Luister naar de prachtige opbouw van Findlay's motel waarin het strijkerskwartet de song fantastisch ondersteunt. Luister naar het rauw swingende Jack Candy waarin de drums en bas de hoofdrol opeisen.

Dit album was mijn eerste kennismaking met de band en ik vind het nog steeds hun beste album. Jammer dat niet meer mensen de band kennen.

Klopt helemaal mee eens staat ten tijden van het schrijven van dit stukje op 2 in mijn top 10. Wat een heerlijk album is dit. Een aanrader voor iedereen. Zelfs mijn dochter van 13, die vooral van top 40, R&B, hip hop en die 'troep' houdt, vindt dit een heel mooi album. Het wordt vaak verzocht door haar als we samen in de auto zitten. Op een of andere manier is mijn autoradio allergisch voor haar muziek ... grin grin...

Het werkt ook goed voor een stevige treinrit van je studentenkamertje naar je ouders. En het luistergenot in de trein werd dan nog altijd extra versterkt door het roken van een fijne joint voor vertrek.

Ook bijna alle andere walkabouts albums zijn trouwens zeer goed te pruimen. Maar voor mij is dit hun absolute meesterwerk.

5*

De band ken ik wel, ik heb er aardig wat van in huis, maar deze hier ken ik helaas niet.

Ik heb van deze prima band het volgende in huis :

Devil's Road
Ended Up A Stranger
Night Town
Satiesfied Mind
Setting The Woods on Fire
Train Leaves at Eight.


Deze hier en ik denk Scavenger, moet ik misschien best eens ontdekken en bij mijn Wakabouts collectie voegen ???

Deze zeker, al is het maar vanwege Jack Candy. Maar je moet ze vooral live beleven, en het liefste in een kleine bezetting. Zo heb ik alleen Chris en Carla zonder verdere band gehoord, en de kracht van de nummers overtuigden mij toen wel erg sterk. Ze zijn dan ook zo goed op elkaar ingespeeld.

Had helaas nog niet de eer ze live te zien, ik heb wel de plaat van Chris & Carla : Life Full of Holes, een aanrader, maar dat weet je beslist!

Daar moet ik nog achteraan. Ik ken wel Come As You Aren't en Fly High Brave Dreamers.

Dit album moet het voor mij vooral hebben van enkele uitschieters zoals 'Grand Theft Auto', 'Your Hope Shines' en 'Drag this River'.
Niettemin wel een prima album maar ik geef toch de voorkeur aan het wat rustiger werk van de 'Walkabouts'.
De volgende keer "Night-town" maar weer eens gaan beluisteren dat volgens mij toch heel anders klinkt.

3,5*

Alleen al het nummer "Murdering Stone" kan ik oeverloos afspelen zonder dat het verveelt!
Klasse plaat!

New West Motel.

Een Amerikaans motel roept veelal het beeld op van series als Miami Vice, Breaking Bad en een film als From Dusk Till Dawn met een gestoorde rol van Quentin Tarantino.
Een plek van drugsdeals, ontvoeringen, illegale prostitutie, kinderhandel.

Opener Jack Candy voldoet aan dit beeld.
Jack Candy is zo’n vieze oude smeerlap die zich met dit soort zaakjes bezig houdt.
The Walkabouts hebben zelden zo hard en wrang geklonken als bij dit nummer.

Sundowner doet mij denken aan zo’n vergeten hitje uit de jaren 80, namelijk Seven Into The Sea van In Tua Nua.
Het zal die combinatie van de viool met het ruige gitaarspel wel zijn, maar het sluit prima aan.

Vervolgens neemt Chris de hoofdzang in Grand Theft Auto van Carla over, en gaat het weer meer naar Neil Youngs Keep On Rockin’In The Free World.
Een nummer welke een andere band uit Seattle live verschillende malen live op een geslaagde manier onder handen nam; inderdaad Pearl Jam.

En The Walkabouts worden over het algemeen gezien als een wat meer Christelijk bandje, dat toevallig ook hun albums op het Grunge label Sub Pop uit brengen.
Toch laat New West Motel wel degelijk horen hier prima tussen te passen.
Ook hier hoor je de pijn, de verslavingen, depressies en het uitzichtloze bestaan terug.
Bands als Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden en Alice in Chains laten horen dat ze buiten hun hardere werk ook gevoelige nummers kunnen brengen.
The Walkabouts doen juist het tegenover gestelde.
Vaak lief en rustig, maar ook zeker hun hardere uitspattingen.

Break It Down Gently heeft ook dat dreigende; donkere donderbuien spannen zich samen.

” Black Rain Will Come”

Zou prima voor Tupelo van Nick Cave passen, daar breekt vervolgens de hel helemaal open.

Carla klinkt meestal als iemand in de slachtofferrol, zo ook in Your Hope Shine, in haar stem hoor ik meestal iemand terug met een zwaar, geleefd verleden achter zich.
Littekens in de ziel achter gelaten.

Chris gaat op een verzachtende toon verder in Murdering Stone, en telkens vraag ik mij af of de inspiratie van Where The Wild Roses van Nick Cave afkomt, waar hij ook met een steen Kylie op een lieflijke toon koelbloedig voor eeuwig het zwijgen oplegt.
Dit is gewoon ook een Murder Ballad met een zwart Country randje.

Sweet Revenge heeft die mooie muzikale begeleiding, welke ook een Bad Seeds, Band Of Horses, 16 Horsepower en Willard Grant Conspiracy op een soortgelijke manier een mooie invulling aan het geheel geven.
Een mooie, passende rol is halverwege weg gelegd voor de gitaar; echt zo’n nummer waarbij je live helemaal los kunt gaan.

De overgang naar Glad Nation's Death Song is wat minder geslaagd, maar ik denk dat Sweet Revenge op de LP versie de afsluiter van de A kant zal zijn geweest, dan kan het natuurlijk wel allemaal.

Glad Nation’s Death lijkt een ode aan de Generation X; de Verloren Generatie met de werkeloosheid en onvrede in het leven.
Een jaar later zou een idool van deze generatie, en kopstuk uit Seattle; Kurt Cobain komen te overlijden.
Alsof The Walkabouts vanuit een glazen bol in de toekomst hebben gekeken.

Long Time Here heeft het slepende van het later te verschijnen Sand & Gravel van Setting the Woods on Fire.
Als je Long Time Here mooi vind, dan moet je zeker de moeite nemen om ook naar Sand & Gravel te luisteren.
Maar wat past het Neil Young achtige gitaarspel hier weer heerlijk bij.

Wondertown (part 1) is een klein liedje, prima tussendoortje, maar ook niet veel meer dan dat.
Geef mij dan maar het vervolg van een Drag This River, waar The Walkabouts er voor hun doen weer lekker hard inhakken, al blijft het typische ingetogene altijd op de loer.
Het ligt ze goed, van mij hadden zelfs de zachtere nummers op New West Motel vervangen mogen worden door het wat stevigere werk.
Voor mij zijn dat wel de hoogtepunten op het album.

Ik denk dat ik over het algemeen ook liever naar Chris luister, want wat klinkt hij weer fel op Snake Mountain Blues, waarbij ik bij het gitaar uitspattingen moet denken aan Lindsey Buckingham van Fleetwood Mac.

Grappig dat mijn drie favoriete The Walkabouts nummers wel door Carla gedragen worden, namelijk The Light Will Stay On, Jack Candy en Sand & Gravel.
Ze vullen elkaar aan.

De opbouw in Findlay’s Motel zit weer vol met van die magische momenten, maar daarvoor moet je het wel een aantal keren gehoord hebben.
Elke luisterbeurt ontdek ik er weer wat nieuws in.
Je voelt gewoon dat er iets gaat gebeuren, en na de 4 minuten begint het langzaam aan te stormen.
Vervolgens valt de stilte in, en krijg je een dramatisch verloop in de vertelling van Chris.
En als ik naar buiten kijk, zie ik dat ook hier de duisternis zijn intrede doet.

Unholy Dreams is een echte afsluiter, niet bijzonder, maar ook niet slecht.
Beetje Carly Simon achtig.