The Walkabouts - Ended Up a Stranger (2002)

niet de beste maar ook niet de slechtste van the walkabouts , goeie groep maar springt er zeker niet uit.

Inderdaad best goede groep, met stevige en goede albums, maar dit hier kwakkelt nogal en vooral kabbelt nogal verder... één van hun mindere platen, als je het mij vraagt!

Ik ken er maar een paar van de Walkabouts, waaronder deze. Mooie muziek, ook al zeggen de beide heren hieronder dat het niet hun beste is. Het laatste nummer, tevens de cd-titel, vind ik zelfs klasse. De suspense grijpt je naar de keer. 8 minuten intensiteit die je zelden meer hoort. De half gefluisterde tekst gaat over jezelf kwijt raken, griezelig goed gewoon. De zanger en de zangeres wisselen elkaar af. Hij een paar songs en dan zij weer, zelden hoor je ze samen, wat jammer is. Maar ze vullen elkaar wel goed aan. Zij met een koele melancholieke stem en hij met die ingehouden spanning. Een beetje onderkoeld....dat kun je van deze muziek wel zeggen.
Verder goede songs: Lazarus Heart,More heat than light, Lest we forget en Fallen down moon. Er staat geen overbodige song op en dat is altijd al een prestatie.
Het wordt tijd dat ik weer eens wat meer van deze band ga beluisteren. Er schijnt zelfs ook weer een nieuw cd uit te zijn. Ze leven dus nog!

Vorige maand zou ik hem drie stemmen gegeven hebben, maar bij nader inzien vind ik het wel een erg goed album. Carla Torgersen laat je af en toe zwijmelen. Lest we Forget zou van mij wel twintig minuten mogen duren. Dat geldt overigens ook voor More Heat than Light, hoewel ik Chris Eckman niet altijd even prettig vind om naar te luisteren. Ruim vier stemmen geef ik Ended up a Stranger

Paar jaren geleden gaf ik hem slechts 3 sterren, maar vandaag in de auto na lange tijd opnieuw gehoord en toch beseft dat dit een heel sterk album is en direct naar 4 * verhoogd.