Misterfool
Gevallen kist.
Grunge is voor mij een genre dat op het randje van mijn interesseveld belanseert. Als een goede band grunge maakt staat het gelijk aan een adrenaline shot. Maar zelfs die goede bands weten vaak nog gedrochten uit te brengen(Nevermind bijvoorbeeld). Is dit album een adrenaline shot of een gedrocht.
Wat ik vooral bij dit album mis is een eigen gezicht. Ik hoor hier een band die heel duidelijk naar bands als Nirvana en soundgarden heeft geluisterd. de stem van de zanger doet me denken aan een mix van kurt Cobain en Chris Cornell. Deze zanger mist echter alle charme die beide topartiesten wel hebben. Ook tekstueel moet het zwaar album onderdoen voor de grote namen in de (post) grunge scene. De teksten zijn niet heel irritant maar ook zeker geen hoogvliegers. weinig variatie ook zowel instrumentaal als tekstueel.
Een truc heeft dit album nog wel bij de hand sterke gitaren, deze zijn namelijk heerlijk ritmisch en weten in positieve op te vallen. Het is dan wel het enige wat in positieve zin opvalt aangezien de drums zeer zoutloos ingespeeld zijn.
Eigenlijk een heel onbeduidend werkje. Goed voor een schoolbandje maar als professioneel artiest afgekeurd 2*