Duologue - Song & Dance (2013)

Dit is waarschijnlijk het album waar ik het meest naar uitkijk. Ik ken wel al de helft van de nummers als de rest ook van dat niveau is kan dit alleen maar een fantastisch debuutalbum worden.

Ik ben hier ook wel erg benieuwd naar.

Wat een prachtig debuutalbum, veel beter kun je ze niet maken volgens mij.

Hier een gids van Tim Digby-Bell, 1 van de 1ste 2 leden van Duologue, die bij elk lied een beschrijving geeft hoe ze te werk gegaan zijn.

Stream: Duologue - Song & Dance | Features | Clash Magazine - clashmusic.com

Absoluut een bijzonder album alleen erg lastig verkrijgbaar (iTunes en dat is het voorlopig wel, pas in april een fysieke release).

Tot nu toe alleen streaming beluisterd.

Ik luister m nu via spotify.

Ik vind niet alles even sterk. Underworld steekt er flink bovenuit.

Ik ga dan eerder voor Push It. Mooie opbouw. Doet eventjes aan Whitest Boy Alive denken.

Push It en met name Underworld vind ik erg mooi, maar ik moet er wel voor in een sentimentele stemming zijn. En dan kan het nog een beetje teveel van het goede zijn. Geen muziek die ik ten alle tijden op kan zetten, maar ben hier toch wel heel benieuwd naar.

Push It is inderdaad het hoogtepunt. Doet me denken aan de bombast van Dry The River.

Qua spanning doet Duologue me een beetje denken aan Radiohead.
Ietsje minder avontuur misschien maar dat kan ook komen omdat we de combi rock en electro nu wel kennen.
Gewoon een prima album waar je wel even voor moet gaan zitten.

Eindelijk, een debuut.

Apart trouwens, de releasedatum 25 februari (soms ook 24?) is ook de sterfdatum van een nog erg jong artiest die ook onder de naam Duologue werkte..

push it sentimenteel? vind ik lang niet zo als dry the river die ik om die reden ook niet zo geweldig vind.

YouTube - Duologue - Push It (Live Recording)
live recording van push it. toch wel grote klasse zeker..alleen al op basis van dat nummer, verdienen ze meer dan in de marge te blijven.

Als de zanger iets minder kunnen kreunen en jengelen, zou het beter klikken tussen ons
Voorbeeld: Cut & Run begint veelbelovend. Lekker ruig. Opeens weer dat gezapige gejengel ertussen. Past m.i. niet echt bij rest van de muziek en de band die ze willen uitstralen. Een beetje het gevoel dat ik met Muse heb.

Toch een dikke voldoende hoor. Puik debuut. Sinner is voor mij het beste en zeker het meest interessante nummer van dit album. De opvolger graag iets meer in deze richting

Song & Dance had van beide meer kunnen gebruiken. Muzikaal breekt het nog te weinig los en maakt vooral de zanger er steeds weer hetzelfde liedje van. De rockelementen worden daarnaast niet altijd even overtuigend tegen de electronica uitgespeeld. Het helt te vaak willekeurige kanten op waardoor het album in een al te gezapig tempo komt. Genoeg interessante aanzetten, maar uiteindelijk blijft enkel Underworld echt hangen. Een mooie sound alleszins om op verder te bouwen.

Na twee fijne EP's dan eindelijk het album Song & Dance. Waar de band over een tijdsbestek van een kwartier mijn aandacht eenvoudigerwijs wist vast te houden, lukt dat ze hier niet helemaal. Song & Dance ontstijgt zich aan de middelmaat dankzij de productie hier en daar, maar conceptueel en vooral lyrisch is het allemaal wat makkelijk en brengt de band te weinig variatie. Vooral de zanger klinkt teveel hetzelfde en neigt af en toe wat teveel naar het theatrale, waar hij naar mijn mening niet het stemgeluid voor heeft. Daarnaast zijn de nummers die ik al kende van de EP's, met name Underworld, meteen ook de hoogtepunten van deze plaat.

Desalniettemin een fijn debuut wat lekker wegluistert. Hopelijk kan de band op een vervolgplaat wat meer originaliteit en variatie brengen.

En het vervolg is ook alweer daar, Never Get Lost