Yoko Ono - Approximately Infinite Universe (1973)

Als je van Lennon en Ono's Sometimes in new york city houd dan val je aan deze geen buil. Zelfde band en zelde sfeer en met Lennon op bijna alle nummers, ook niet onbelangrijk. Heb dit altijd een heerlijk plaat gevonden, lekker stevig met een paar hoogtepunten. Als je niet teveel schrikt van Yoko's stem, en ze zingt op deze plaat vooral en laat haar oer gekruis meestal achterwegen is deze plaat goed!

Met je eens, prachtige plaat. Even snel uit de platenkast halen, tijdje niet meer geluisterd

Te gekke plaat, allemaal kekke liedjes met een érg goede, puntige en scherpe band. Op Wikipedia wordt deze mede onder protopunk geschaard. Die brug is mij veel te ver, maar met hippiemuziek (waarmee Yoko toch altijd wordt geassocieerd) heeft dit óók niks te maken. Gewoon fijne pop- en rockliedjes die verrassend fris klinken. De teksten zijn erg persoonlijk.
En je hoort echt wel dat kekke popbandjes van nu (ik noem een Deerhoof) érg goed naar liedjes als Yang Yang, Waiting for the Sunrise of What a Mess hebben geluisterd.

dumpert.nl - Yoko Ono op Glastonbury 2014

Hilarisch

Wederom een sterke plaat van Yoko Ono. Raggende pop met een aansprekende melodieën. Relatief puntig zelfs voor de jaren 70. De arrangementen zijn goed verzorgd en voelen fris aan. Op Death of Samantha zou ik de zang zelfs uitstekend willen noemen. Teksten jeuken gelukkig niet al te veel.