Yoko Ono - Rising (1995)

Goodbye My Love voor Lennon, yoko zag bloemetjes.

De eerste plaat waarmee Yoko los kwam van haar eeuwige imago als splijtzwam binnen die groep, nieuwe generaties ontdekte haar die nog niet eens waren geboren toen Lennon werd vermoord. Plots was ze populair in het indie circuit en in de danceclubs in New York, waar remakes van haar werk zelfs regelmatig de Amerikaanse top 10 halen. Rising is goed, bijna punk af en toen, hard en puntig gespeeld en heftig gezongen, in een periode dat niemand het meer verwachte werd Yoko voor het eerst sinds 1967 weer als artieste serieus genomen, maar niet door de oude Beatles fans die tot op de dag van vandaag de pest aan haar hebben. Ik vind deze plaat erg goed, maar ik vond haar al goed op Double fantastie en daarvoor hetgeen vaak tot felle discussie leid met andere Beatles fans, mot kunnen!!

Ik heb dit album eens in zijn geheel beluisterd en ik kan me volledig vinden in devel-hunt's beschrijving. Het is verrassend goed. Erg afwissellend en bij tijd en wijlen zeer mooi ingetogen. Where Do We Go From Here, Kusrushi, Goodbye My Love en Revelations zouden zo op haar laatste cd uit 2010 hebben kunnen staan en die gaf ik een 5. Helaas zullen er maar weinigen die dit album rustig beluisteren. De meeste mensen en Beatlesfans hebben haar toch al bij voorbaat afgeserveert, dus zal ik maar met weinigen de schoonheid van dit album kunnen delen. Jammer, maar ik ik heb me bij die onterechte bevooroordeeldheid al lang neergelegd.