Roy Orbison - Lonely and Blue (1960)

Dit album (= Roy Orbison zonder bril) heb ik in de jaren 90 gekoppeld aan het 'Crying' album als enkele CD gekocht.
Het luistert heerlijk weg, als een soort greatest hits van de man met een van de mooiste stemmen in de pop/rockmuziek.

Is de foto op de hoes de enige foto van Orbison zonder bril? Orbison verveelt nooit.

Only the Lonely (Know the Way I Feel), zijn doorbraakhit is natuurlijk een uitstekende evergreen maar Blue Angel] vind ik minstens zo prachtig. Overigens vind ik het hele album uitstekend vooral dankzij de prachtige stem van Roy Orbison die door merg en been gaat. Eén van de weinige zangers waarvan een album met enkel ballads mij blijft boeien (samen met Antony & the Johnsons en Nick Cave).

Volstrekt oubollige en zoete muziek, maar oh wat is dit verslavend. "Lonely & Blue" is bijzonder warm, maar tegelijkertijd zit er bij elk nummer ook die eenzame ondertoon. Dit album verwoordt een beetje het gevoel van het laatste drankje in een café voordat men naar buiten moet. De snijdende winterwind trotseren. Haast kerstmisachtig.

De eenzaamheid spat er vanaf. Ik word hier heel melancholisch van. Ik mis je Roy!

Tussen 1 september 1959 en 17 september 1960 opgenomen debuutplaat van Orbison. Hij was net bij RCA weg, maar nam nog wel in hun studio B in Nashville op. Van de muzikanten weet ik alleen dat Boots Randolph op saxofoon meedoet, en dat is degene die het Benny Hill deuntje ingeblazen heeft. De arrangementen van Orbison's nummers heb ik altijd het grote minpunt gevonden aan zijn platen. Zijn stem is groots. Daar ligt het niet aan, maar de nummers zijn helaas vaak nogal sentimenteel ingekleurd.

Boots Randolph schittert ook op 1 van Elvis' beste studioalbums, te weten "Elvis is Back" uit 1961.

Boots is op veel Elvis nummers in de jaren 60 te horen. Derhalve is hij mijn favoriete saxofoonspeler. Ik ken verder ook nauwelijks saxofonisten. Ik ben meer een gitaarliefhebber, maar Boots weet me wel te bekoren met zijn improvisatie vermogen in zijn solo's, zoals op Reconsider Baby en Girls!Girls!Girls!. Roy bood Only the Lonely aan Elvis aan, maar Elvis vond dat Roy het zelf moest opnemen, wat Roy dan ook deed met groot succes.

Gek eigenlijk dat ik nu pas een stem geef aan dit album. Ik draai Roy Orbison albums regelmatig; deze ook.
Ik had die 4 sterren dus al veel eerder kunnen geven aan dit album dat 23e staat in de 100 greatest albums of 1960 (USA)

De instrumentale begeleiding van dit album klinkt soms wat oubollig (hoewel ik er soms ook fijne associaties met bv. de latere yé-yé van o.a. Françoise Hardy in ontwaar!), maar ik heb een enorm zwak voor de stem van Roy Orbison, vind 'm echt fantastisch, en bij vlagen overdonderend.

Dit album opent met de onsterfelijke klassieker Only the Lonely, maar elk nummer verdient hier meer dan zijn plek. Zoals hierboven al aangehaald, is dat grotendeels te danken aan de zangprestaties van Orbison. Die man weet werkelijk elk nummer op zo'n overtuigende manier te brengen, en heeft dan ook nog 'ns een stem als de meest machtige klok van de Dom van Keulen, dat ik er de koude rillingen (goed bedoeld!) van krijg.

4 sterren

madmadders (her)ontdekkingsreis door de sixties en seventies #11: Roy Orbison – Lonely and Blue (1960)

Roy Orbison ken ik voornamelijk van zijn nummer 'In Dreams' dat gebruikt wordt in de film Blue Velvet (geniaal weirde film, gaat dat zien als je 'm nog niet kent). In die film is dit nummer de soundtrack bij een van mijn favoriete scenes van David Lynch, de man die zoveel fantastische dingen gemaakt heeft en die het dichtst in de buurt komt van een idool. 'In Dreams' staat in mijn top100 liedjes aller tijden, maar nog nooit hoorde ik een heel album van Roy Orbison. Hoog tijd dus om daar verandering in te brengen.

David Lynch maakt vaker gebruik van popliedjes uit de jaren vijftig en zestig, en vaak zorgen ze voor een onschuldige, komische noot in een verder erg duister en beklemmend geheel. Misschien is het daarom dat dit soort muziek, en dus ook dit album, me doet denken aan een periode in de westerse geschiedenis waarin alles nog een stuk duidelijker en simpeler was en liefdesverdriet de grootste tegenslag was die je mee kon maken in een mensenleven. Een beeld dat natuurlijk niet strookt met de werkelijkheid, maar dit album ademt die sfeer als geen ander en het is er een die me erg aanspreekt.

Vooral het openingsnummer 'Only the Lonely' heeft zich zeer snel in mijn hoofd weten te nestelen. Ik heb mezelf de afgelopen week een aantal keren betrapt op het zingen van dit liedje, maar ook de achtergrondkoortjes uit andere liedjes blijven enorm in je hoofd hangen en dringen zich op de raarste momenten aan je op.

Er gaat echt een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit van deze liedjes die qua ingewikkeldheid en hipheid al lang en breed en vele malen voorbijgestreefd zijn, maar het is juist de simpelheid die dit tot een enorm pakkend geheel maakt. Het heeft iets ontzettend fouts en oubolligs, de oneindige 'dumdumdumdums' en 'yepyeps', maar in combinatie met de wat melancholische sfeer, de warme stem van Roy Orbison en de verslavende melodielijnen kun je toch onmogelijk een hekel hebben aan deze muziek.

Voor mij zijn 'Only the Lonely', 'I'm Hurtin', 'Blue Avenue' en 'Blue Angel' (vetste achtergrondkoortje ooit!) de leukste nummers, die blijven het beste hangen en maken mijn glimlach het breedst, maar stiekem komt Lonely and Blue als geheel – met die twaalf pakkende nummers binnen een half uur – gewoon het beste tot zijn recht.

Draai deze niet op repeat want dat is toch net iets te veel van het goede (dat hoeft eigenlijk ook niet want de nummers zijn toch enorme oorwormen), maar in de juiste dosering is dit een verschrikkelijk charmant album. Er is toch weinig popmuziek uit die tijd die hier tegenop kan. Voor mij is een extra pluspunt dat ik bij ieder liedje weer een soort lynchiaanse scene voor me zie. Erg prettige kennismaking en het perfecte album voor deze druilerige zondagochtend (“I look out my window and what do I see? Raindrops, raindrops”).

Next stop: Elvis Presley – Elvis is Back!

Roy Orbison - Lonely and Blue (1960)

Madmadder, het vetste achtergrondkoortje ooit zijn de Anita Kerr Singers. In de vorige eeuw een beroemd kwartet, nu compleet vergeten.

Maar wel alom vertegenwoordigd in de bakken van de kringloopwinkels waar zij het gezelschap genieten van andere grootheden van weleer zoals James Last, Harry Belafonte en vele, vele schlagerzangers.

Haha, ja. Eerlijk gezegd ken ik die Singers alleen maar daarvan.
Een schande waarschijnlijk, maar het is niet anders...

Wat is Blue Angel toch een prachtig nummer! De rest vind ik ook prima, enkel I Can't Stop Loving You (beter bekend in de versie van Ray Charles) heeft mij nooit aangesproken.