Jon Hassell - Aka Darbari Java: Magic Realism (1983)

Aka Darbari Java: Magic Realism is wederom een sterk album van Jon Hassell. Na Dream Theory in Malaya, kwam dit surrealistische album. Nummer 2 in de trilogie die dit album, Dream Theory in Malaya en Clear Spot vormen.

Zoals ik al eerder zei, heeft dit album een surrealistisch sfeertje. In principe steekt de muziek - qua instrumenten - simpel in elkaar. Hassell's trompet is de basis en daarom heen worden er natuurlijke en elektronische geluiden gemuteerd tot een futuristische creatie. Het heeft constant een hallucinante sfeer, vooral dankzij het nogal ''warme en droge'' karakter van dit album. Alsof het in een tropisch regenwoud is opgenomen. Constante hitte en temparaturen van ver boven de 40 graden celsius. De muziek doet daarom ook soms denken aan een klassieke Italiaanse horrorfilm uit eind jaren 70 en begin jaren 80. Denk maar eens aan de soundtrack van ''Cannibal Holocaust''. Steeds die typische synths met spannende percussie. Het heeft duidelijk een broeierig sfeertje.

Aka Darbari Java: Magic Realism is een bevreemdend album van Jon Hassell. Hij haalt het beste van verschillende tijden en verschillende volken bij elkaar en voegt er ook nog eens de innovatie van de 20e eeuw bij: de computer. Dit zorgt er voor dat dit eigenlijk een soort van collage-album wordt, met futuristische stukken, kunstmatige golven van synthesizers, kosmische energie en bangmakende dissonantie. Duidelijk een zeer hoge 4/4.

Clear spot? Volgens mij ben je in de war met een Beefheart-album. Overigens zeg je bij Dream theory in Malaya dat dat album nummer 2 is van de "wereldse-trilogie". En hier schrijf je dat het de eerste van een andere trilogie is met Aka Darbari Java en Power spot? Beetje verwarrend allemaal! Ik neem overigens aan dat je met "wereldse-trilogie" de "Fourth world"-trilogie bedoelt, voorzover die bestaat, want Fourth World Music, Vol. 3 is niet gemaakt, al zou je Aka Darbari Java met een gerust hart deze subtitel kunnen geven.

Afijn, deze muziek sluit dus goed aan bij die op Malaya. Beide albums zijn behoorlijk "out there" en zijn gesitueerd in de verste uithoeken van ons muzikale landschap. Het kwartje heeft dan ook nogal even nodig gehad om te vallen en jarenlang heb ik Hassell een beetje links laten liggen. Maar onlangs ben ik weer gaan luisteren (ook naar het wat minder extreme, maar niet minder geweldige Vernal Equinox) en ik ben behoorlijk overdonderd door de unieke timbres en de fascinerende juxtapositie van primitivisme en futurisme. Een 'groeiartiest' dus voor mij, deze meneer!

Lol, ik zat volgens mij destijds flink aan de rum Maar goed, je legt het zelf al prima uit

Heerlijk album. Ik werd direct de broeierige maar heel subtiele sfeer van de plaat ingetrokken. Ik ga daar nog geregeld vertoeven me dunkt.