Thelonious Monk - Criss-Cross (1963)

Na Straight, No Chaser de beste Monk in mijn bezit: afwisselend, uitdagend en eenvoudigweg catchy. Ik hou het voorlopig op een 3,5*, maar het album schurkt zodanig tegen de 4,0* aan, dat ik een verhoging in de toekomst niet uitsluit.

Voor een toffe albumhoes kan je altijd wel bij Thelonious Monk terecht. Deze plaat vind ik wat minder spannend dan bijvoorbeeld Monk's Dream, Underground of Monk's Music, evenwel. Het pianospel van Monk overheerst en je voelt aan alles dat hij zich in zijn sas voelt achter de piano. Hij schudt riedeltjes en motiefjes uit zijn mouw als ware het niets, maar het blijft allemaal een beetje braaf en gewoontjes, en de andere muzikanten komen niet echt naar de voorgrond.

Aardige luistermuziek, deze Criss-Cross, dat zeker wel. Maar van Monk heb ik al beter (spannender) gehoord.

3 sterren

Monk en zijn kwartet spelen hier oude nummers van Monk, maar ik vind het niet altijd even overtuigend. De walking bass van Jon Ore houdt alles stevig bij elkaar en de a-syncopische accenten van zowel Monk als drummer Dunlop zorgen voor de verwachte verrassende momenten. Maar zowel de solo's van Monk als Rouse klinken wat vermoeid.

Ik heb sowieso nooit begrepen waarom Monk is gestopt met Griffin en met Rouse in zee is gegaan. Wat jij aangeeft als euvel kleefde wel vaker aan hun samenwerking op andere platen. Rouse vind ik een volgzame saxofonist met weinig verrassingen, power en tegenspel.

Ik weet dat je het liever zelf wilt uitzoeken maar, excusez moi, ik kan het voor deze ene keer niet laten om je een tip te geven. Luister eens naar Thelonious Monk Quartet, featuring Johnny Griffin, Complete Live at the Five Spot (1958). De albums Misterioso en In Action samengevoegd op een dubbel-cd (2009) met veel extra's van dezelfde concerten.

Dan hoor je hoe het wél kan. Een vurige, virtuoze Griffin en een daardoor hoorbaar geïnspireerde Monk, met Roy Haynes op drums en Ahmed-Abdul Malik als bassist. Een voorbeeldige uitgave met prima geluidsweergave en fraai, verhelderend boekwerkje. Staat nu op en ik word er alweer vrolijk van.

Ik vind Griffin toevallig te gek, en ook toevallig stast Misterioso op het progromma om beluisterd te worden. Bedankt voor je uitgebreide bericht en de tips, maat.

Mssr Renard Nog even dit: ik heb ooit Griffin live mogen meemaken in B14, R'dam. Samen met Louis Hayes op drums, Stafford James op bas en pianist Harold Mabern. Ik stond paf. Wat dat menneke uit zijn toeter toverde was weergaloos. En zijn begeleiders, man hou op. Zo goed.

Over R'dam gesproken: in mijn bezit een zeer lijvig boekwerk (498 pagina's) met ook veel prachtige foto's over de geschiedenis van jazz als grotestadscultuur. Met als titel Jazz in Rotterdam (2015). Samengesteld door Hans Zirkzee, beginnend in 1847! Een echt hebbeding. Nog te koop? Geen idee. Bieb? Zou kunnen. Wellicht verkrijgbaar via de schrijver zelf. Mocht je interesse hebben en in de buurt bent, dan kan je ook een keer langs wippen voor een bakkie en rustige inkijkbeurt.