Thelonious Monk - Thelonious Himself (1957)

Nadat ik deze voor weinig op de kop tikte afgelopen weekend, ben ik toch een beetje teleurgesteld. We horen enkel Monk wat pingelen op zijn piano. Bij vlagen erg goed zelfs, maar ik mis het samenspel van een combo.
Enkel in Monk's Mood is het John Coltrane die boel even komt opfleuren (nou ja).

Veel meer dan een achtergrondplaatje lijkt dit niet te worden. Of mis ik iets?

Eventjes iets heel onorthodox doen, al lijkt me dat bij een Monk-album wel net wat meer op zijn plaats Gezien het aantal stemmen en het gemiddelde zou ik zeggen van niet. Monk heeft inderdaad wel betere (solopiano)albums gemaakt.

Dat nonchalant klinkende gepingel echter is zoals terecht opgemerkt bij momenten zéér goed. Op Functional lijkt Monk op een ietwat oudere, praatgrage vriend die alle tijd van de wereld neemt om zich uit te drukken, en wat blijf je toch gefascineerd luisteren tot aan het eind omdat het allemaal zo fijn klinkt wat hij te vertellen heeft.

Wat echter opvalt aan dit album is de tragere, sobere uitdrukking waarbij het soms aanvoelt alsof de pianist zich met tegenzin doorheen de nummers heen probeert te sleuren. Geen speelse versnellingen, funky melodietjes, vrolijke muzikale knipoogjes. Dat hij All Alone is, zich ook zo voelt en zo wil gelaten worden, is er overduidelijk aan te horen. Je zou je bijna zorgen beginnen maken, maar zelfs de grootste extravert heeft soms die dagen.

Het is juist die intieme sfeer die dit album voor mij zo interessant maakt. Zelfs in die meer melancholische stukken behoudt Monk een soort stoïcijnse kalmte. Zelfs Coltrane en Ware lijken Monk's Mood amper te kunnen opfleuren.

Als achtergrondmuziek zou ik hier heel veel zaken missen, maar dat ligt eerder aan mijn prille voorliefde voor deze artiest aan het klavier. No risc disc? Jazeker

Die 21 minuten lange aaneenkoppelingen van verschillende takes is een erg fascinerende "muzikale documentaire" in nummervorm.

Erg ingetogen. Daar kan ik prima mee uit de voeten.